Τα παλιά μου παπούτσια

της Αναστασίας Καλοβέρου

Θα ήθελες να μάθεις την ιστορία τους;
Μου τα έδωσε μια αγάπη, για δώρο γενεθλίων, κάποτε.
Ανθεκτικά και σκληρά, μαύρα με ροζ ελάχιστη λεπτομέρεια, τόση όση για να δηλώνει λιγοστή γλύκα. Παπούτσια για το βουνό, με σκληρά κορδόνια για να δένουν στο πόδι και με μικρά καρφιά για να γαντζώνουν στο βράχο που τολμούν.
Πόσο είχα χαρεί, που φρόντισε στο νούμερο να μου κάνουν κι όταν άνοιξα το κουτί τους, με λόγια σκανταλιάρικα, μου είπε:

-Για να τα βάζεις στο βουνό και να μη γκρινιάζεις και λες «αχ γλιστρούν τα παπουτσάκια μου…δεν μπορώ…!»

Μπορώ!
Κι εγω τα κράτησα και τα φόρεσα σε κάθε ευκαιρία χειμώνα – καλοκαίρι.
Τα αγάπησα και τα φρόντισα και κάθε φορά που δένω τα κορδόνια τους, πριν ξεκινήσω, σκέφτομαι πόσο θέλω να μείνουν γερά και δυνατά, όπως αυτός που μου τα χάρισε.
Θέλω να τα περπατήσω όσο πιο ψηλά αντέχω, ώσπου να λιώσουν ευτυχισμένα, που μου ήταν τόσο χρήσιμα.
Δε μ’έχουν προδόσει, ποτέ, τα παπούτσια μου αυτά.
Βήμα και αντοχή. Σκέψη και πράξη στα δύσβατα.
Περπατώντας μόνη ή με παρέα, τα φορώ και προχωρώ ακόμα πιο πέρα.
Βηματίζοντας, παρατηρώ τη φύση, ενώ συντονίζω και πάλι την καρδιά μου, αναπνέοντας ζωή.
Κι όταν στέκομαι για ένα λεπτό, για μια ανάσα, χαμογελάω και σκέφτομαι τα όσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα, ατενίζοντας τον ατελείωτο ορίζοντα.
Ύστερα, κοιτώ χαμηλά στο έδαφος και βλέπω τα όμορφα κι αγαπημένα μου παπούτσια, που όσο περνάει ο καιρός και οι παρέες αλλάζουν, αυτά μένουν ίδια.
Κι αντί να κουράζονται και να ξεχειλώνουν, δες τα, πεισμώνουν και το επόμενο πρωί, πάλι, με περιμένουν καλοστεκούμενα κι έτοιμα να προχωρήσουν ακόμα πιο μακριά, μαζί μου.
Πατώ γερά και τα εμπιστεύμαι, έτσι δυνατά που κουβαλούν και γυμνάζουν το κορμί μου.
Μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω να περπατώ και να σκαρφαλώνω, γυρεύοντας τοπία στη φύση, γέλια κι όμορφες ανθρώπινες καρδιές.
Σε ευχαριστώ, που με θεώρησες ικανή να τα φορώ.
Έβαλα την ψυχή μου, στα παλιά μου τα παπούτσια και την περπατώ από άκρη σε άκρη.
Θα ήταν τιμή τους, να λιώσουν μια μέρα.
Θα τα προσέχω, όσο μπορώ καλύτερα, θα τα καθαρίζω από βρωμιές και σκόνες, μα δε θα λυπάμαι να τα βάζω στη λάσπη, στις θάλασσες και στους κρύους ποταμούς.
Στα βράχια, στα δάση και στις δύσκολες ανηφοριές.
Τα παπούτσια μου αντέχουν, όπως αντέχουν οι θύμισες στο χρόνο.
Όπως αντέχουν οι καρδιές στις στεναχώριες και στα ζόρικα.

Με μια βόλτα στο βουνό. Με ένα χαμόγελο και με την πιο αθώα, παιδική διάθεση.
Θα συνεχίσω, όσο τα πόδια μου στα παπούτσια μου, με βαστούν.
Θα περπατώ και θα εξερευνώ και θα μαθαίνω κάθε μέρα και κάτι καινούριο.
Τώρα που ανακάλυψα, ότι υπάρχουν κι άλλα τόσα να ανακαλύψω, δε θα τελειώσει ποτέ το ταξίδι μας!
Τα παπούτσια μου κι εγώ.
Ταίρι, που δε χωρίζει ποτέ.
Εμπιστοσύνη, αντοχή και πάμε να περπατήσουμε, όσο πιο μακριά μας το επιτρέψει ο καιρός!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB