Τα μεθύσια είναι ταξίδια

της Βασιλικής Κόντε

Το αλκοόλ ρέει στις φλέβες όμορφα και γλυκά. Είναι ένας εθισμός που έρχεται όταν πιεις ένα ποτήρι παραπάνω και κάνεις κεφάλι. Θες να πιεις και άλλο, να ξεχάσεις που είσαι εκείνη τη στιγμή. Θες να σταματήσει το μυαλό να σκέφτεται και να μιλάει μόνο η καρδιά. Τα ωραιότερα ταξίδια το μυαλό τα κάνει όταν έχει μεθύσει.

Όταν βρίσκεσαι υπό την επήρεια του αλκοόλ το μυαλό σταματάει να σκέφτεται λογικά. Λες και βρήκες το κουμπί που πάντα ψάχνεις να σταματήσεις τη φωνή της λογικής και να ακούσεις μόνο την καρδιά. Η καρδιά δεν μιλάει πάντα σωστά αλλά δεν σε νοιάζει. Θες να πληγωθείς, να αγαπήσεις και να αγαπηθείς αν είσαι τυχερός και να ζήσεις τον έρωτα ή πολύ απλά την καύλα της στιγμής. Είναι η φάση λοιπόν που το μυαλό σταματάει να λειτουργεί και κάνεις τρέλες που διαφορετικά δεν θα άφηνες τον εαυτό σου να τις κάνει. Τις θυμάσαι όμως την επομένη μέρα και μετανιώνεις λίγο αλλά στο τέλος γελάς.

Μόλις πιεις όμως ταξιδεύεις εκεί που θες τόσο πολύ να πας. Δεν εννοώ ταξίδια π.χ. Μαλδίβες και άλλα εξωτικά μέρη. Πας εκεί που η καρδιά σου σε οδηγεί αλλά όταν είσαι νηφάλιος δεν το παραδέχεσαι. Θες να συναντήσεις το απωθημένο σου. Ναι, εκείνον τον πλατωνικό έρωτα που είτε οι συνθήκες είτε ο άλλος δεν ένιωσε το ίδιο με εσένα. Πάντα μέσα σου θα υπάρχει το γιατί και θα σε τρώει όσα χρόνια και αν περάσουν. Ο νους μας ανατρέχει και στις αναμνήσεις μας. Το κακό είναι γυρίζοντας στο παρελθόν δεν ονειρευόμαστε τις όμορφες στιγμές. Γυρίζουμε εκεί που πονέσαμε και κλάψαμε, εκεί που περάσαμε τις πιο ζόρικες στιγμές. Οι εικόνες ζωντανεύουν σαν ταινία μπροστά μας και τα συναισθήματα μας πλημμυρίζουν.

Όταν πιεις κάνεις όνειρα και πιστεύεις ότι θα βγουν αληθινά . Μεταφέρεσαι σε ένα κόσμο, πλασμένο όπως τον θέλεις. Συνήθως έναν κόσμο έχοντας δίπλα σου εκείνο το άτομο που ποθείς, που έχεις ερωτευτεί αλλά δεν τολμάς να του το πεις. Φοβάσαι την απόρριψη, αλλά μήπως είναι καλύτερο να ανοιγόμαστε για να μην ζούμε μες το αν. Ο κόσμος που φτιάχνεις είναι όμορφος και ιδανικός, βγαλμένος από παραμύθι που λείπουν όμως η κακιά μάγισσα και τα ξωτικά. Έναν κόσμο που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει και το ξέρουμε πολύ καλά.

Αν παρατηρήσεις τους ανθρώπους όταν πίνουν μπορεί να νιώσεις και εσύ λίγο που ταξιδεύουν. Όλοι μα όλοι ταξιδεύουν και αν καμιά φορά κάνουν τρέλες είναι γιατί ξεσπούν και θέλουν να αποδράσουν από παντού. Άλλοι μελαγχολούν, άλλοι χαμογελούν και κάποιοι κλαίνε. Ο εαυτός μας φαίνεται μέσα από το μεθύσι μας και οι αλήθειες μας ξεσπούν έτσι αβίαστα.
Να πίνετε καμιά φορά και να βγάζετε όσα νιώθετε. Να μιλάτε και να ταξιδεύετε. Ας ακούμε και καμιά φορά την καρδιά μας λοιπόν…

Έτσι για αλλαγή.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βασιλική Κόντε
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

47 shares

See You In FB