Τα μάτια της ψυχής σου

της Αναστασίας Καλοβέρου

Μπλε.
Ή μήπως γαλάζιο;
Χαμογελαστά ή δακρυσμένα;
Ωκεανοί ή σταγόνες βροχούλας που πέφτουν σκόρπιες εδώ κι εκεί;
Μου μιλούν και με κοιτούν και εύκολα με αποσυντονίζουν.
Σιωπούν και ακτινογραφούν τα μέσα μου.
Γαλάζιο ή μπλε;
Δεν ξέρω ν’αποφασίσω.
Κι αν τα κοιτάξω πιο πολύ, θαρρώ πως με μαγεύουν και δεν πατώ στη γη.
Κοιτάζω αλλού, για να επανέλθω.
Κοιτάζω χαμηλά, κοιτάζω το δρόμο και ύστερα ψηλά, προς τον ουρανό.
Μα, είναι φτωχός ο ουρανός σε χρώμα και ψάχνω, πάλι, τα δικά σου μπλε πετράδια να χαθώ κι όσο αντέξω.
Μάτια μπλε.
Φωτεινά σύννεφα που πλέκουν γαϊτανάκια.
Μάτια γαλανά, απαλά κυματάκια της θάλασσας.
Σεντούκια, γεμάτα ουράνιες φωτεινές χάντρες, που ανοιγοκλείνουν με τον κυματισμό του βυθού, δίπλα στα εντυπωσιακά ναυάγια διακόπτοντας τα σκοτάδια τους.
Μάτια αληθινά. Μπλε θησαυροί.
Μάτια ουράνια, θαλασσένια και απύθμενα!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

64 shares

See You In FB