Τα μάτια σου

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Σήμερα έψαχνα τα μάτια σου.
Κοιτούσα μέσα στο πλήθος να τα βρω.
Να τα δω να με κοιτούν. Να με ψάχνουν και ‘κεινα.
Ένα ζευγάρι μάτια μέσα σε μια θάλασσα από μάτια να αναζητά μόνο τα δικά μου.
Να βλέπει μόνο για να τα συναντήσει.
Να δει μέσα τους, να τα κάνει καθρέφτες να τα ντύσει με όσα προσμένει.
«Ήρθες», αυτή τη σπίθα αυτό το βλέμμα που να το λέει.
Έψαξα παντού. Ματιά όμοια με τα δικά σου βρήκα πολλά.
Να με κοιτούν όμως όπως τα δικά σου πουθενά.
Ξέρεις, αυτό το βλέμμα που γνωρίζεις ότι είναι για σένα μόνο.
Που έχει φτιαχτεί μόνο ένα τέτοιο για τον καθένα.
Σήμερα το βράδυ πάλι θα σε ψάξω.
Βλέπεις, αυτή είναι η δουλειά μου τα βράδια.
Ντύνομαι φοράω μια ζακέτα να τυλίγω την ψύχρα μέσα μου, να την ξεγελώ, και βγαίνω, περπατώ ατελείωτα, μόνη χωρίς συντροφιά και κοιτάω, παρατηρώ.
Καταμετρώντας μάτια και ματιές.
Πέρασε καιρός. Κι ακόμη συλλέγω βλέμματα.
Άδεια κενά ανέκφραστα βουβά άχρωμα μελαγχολικά.
Θέλω να φυσήξω μια πνοή να κάνω ένα φου να ξυπνήσουν.
Μα δε σε βρήκα να τους δείξεις.
Να σ’ αγγίξω δε μπόρεσα. Να σε προλάβω δεν πρόφτασα.
Να σε πιάσω, μου ξέφυγες. Να σ’ αγκαλιάσω μου γλίστρησες.
Κι όταν πια έδωσα το χέρι να μπλέξει με το δικό σου, ήταν άλλο. Ένα ξένο. Το ξεγέλασε.
Κι όταν έδωσα φιλί, το ‘κλεψαν χείλη ξένα. Κι έγιναν αγαπημένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

147 shares

See You In FB