Τα αναπάντητα

της Αναστασίας Καλοβέρου

Αναπάντητα ερωτήματα. Αναπάντητες κλήσεις. Αναπάντητα μηνύματα.
Αναπάντητες κουβέντες, που μένουν εκκρεμείς σκέψεις.
Σε όλους μας, είναι γνώριμο.
Τα ερωτηματικά και τα: «γιατί; μα, γιατί έτσι!»
Δεν γνωρίζεις αν εκτιμήθηκε σωστά κι αν ήταν η ύστατη κίνηση. Ερωτηματικό και αναπάντητο. Εξήγηση καμία.
Άπαξ και γυρίσεις την πλάτη σου στο αναπάντητο, τότε είναι που δεν θα απαντηθεί, ποτέ! Καλύτερα.
Γιατί όσο επιμένεις εκεί και περιμένεις, αυτό αιωρείται και σε στοιχειώνει.
Ερωτηματικό και αναπάντητο.
Κάτι σαν αυτόν τον ξεχασμένο ιστό αράχνης που ‘ναι μπλεγμένος στο φωτιστικό και όλο τον βλέπεις, όλο λες να τον καθαρίσεις, αλλά τον αφήνεις για αργότερα. Μετά από λίγο που περνάς πάλι τον βλέπεις, αλλά δεν επεμβαίνεις δραστικά.
Μια προσπάθεια επικοινωνίας που μένει μονόπλευρη και αντίδραση καμία από την πέρα όχθη.
Ρίχνεις τα χαρτιά σου για να κάνεις παιχνίδι και παιχνίδι δε γίνεται.
Και για να μην κατηγορείς μόνο τους άλλους που ποτέ δεν απαντούν, γνωρίζεις πάρα πολύ καλά ότι υπάρχουν και δικές σου αναπάντητες υποθέσεις.
Η τράπουλα αποτελείται από όλες τις φιγούρες της και σίγουρα κι εσύ δεν απαντάς σε άλλες παρτίδες.
Μιλάς εκεί που θες και μόνο.
Κρατάς τον μπαλαντέρ σου για το παιχνίδι που πραγματικά εσύ επιλέγεις.
Κι ας μένει, μερικές φορές μετέωρο, αναπάντητο και τελικά ξεχασμένο.
Όλοι παίκτες είμαστε, στο ίδιο καζίνο των ντουέτων. Εμείς οι ελεύθεροι, μα δυστυχώς πολλές φορές και οι επίσημα δεσμευμένοι…

Υπάρχουν πολλές τσόχες. Δεν μπορείς, ωστόσο, να παίξεις με κάποιον που είναι πλάτη στο απέναντι τραπέζι και παίζει αλλού. Ή ακόμα χειρότερα, με κάποιον που σου κρύβεται κάτω από το τραπέζι!
Όποιο χαρτί κι αν πετάξεις, τον άλλον αντίκρυ σου τον θες.
Κι αν είναι αντίκρυ σου τη δεδομένη στιγμή, θα αποφασιστεί στην πορεία αν θα συνεχιστεί η παρτίδα, ή όχι.
Ένα είναι σίγουρο…
Παιχνίδι μόνος σου, δεν μπορείς να κάνεις.
Έριξες ένα, έριξες δυο και αφελώς πέταξες και το τρίτο σου τραπουλόχαρτο.
Μετά, παύει να γίνεται συναλλαγή.
Μετά, είναι δικαίωμα του ενός, να ξηλώσει την παρτίδα και να βάλει φωτιά στην τσόχα του!

Και μια συμβουλή: κανόνισε, επιτέλους, να ξαραχνιάσεις το ταβάνι σου, γιατί σαν να ‘μεινε καιρό μπλεγμένη στον ιστό η τελευταία σου παρτίδα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Καλοβέρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB