Συνέχεια στα όρια

της Σοφίας Δεμερδεσλή

Το να βάζει κανείς συνέχεια ή να μην βάζει καθόλου όρια, είναι από τα πιο εξαντλητικά πράγματα στον κόσμο. Η ισορροπία ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο άκρα είναι η συνταγή για πολλές διαφορετικές πτυχές της ζωή μας. Δυστυχώς, δεν έχω την απάντηση για το πως να πετύχουμε αυτή την πολυπόθητη ισορροπία, όμως βλέποντας τις δύο ακραίες πλευρές, το συμπέρασμα ίσως είναι και η απάντηση.

Βάζοντας παντού όρια:
Σ’ αυτή την περίπτωση, τα όρια είναι συνήθως πολύ κλειστά και σε περιορίζουν στα πάντα. Στην ουσία γίνεσαι εμπόδιο για τον ίδιο σου τον εαυτό. Στις σχέσεις με τους άλλους είναι πάντα πιο κλειστά -όσο χαβαλέ κι αν κάνεις στο τέλος της ημέρας είναι λίγοι αυτοί που σε ξέρουν πραγματικά-. Σου παίρνει καιρό να αξιολογήσεις κάποιον και να τον εμπιστευτείς (μερικές φορές) αλλά εσύ το παρακάνεις. Αποτέλεσμα; Διώχνεις άτομα από την ζωή σου χωρίς να το θέλεις. Σχετικά με εσένα; Μπράβο, είσαι πολύ πειθαρχημένη. Από το να σηκωθείς στην ώρα σου και να τηρείς τη δίαιτα, μέχρι στο να μην τολμάς σχεδόν τίποτα. Από ένα σημείο κι έπειτα, τα όριά σου είναι η δικαιολογία σου για την ατολμία και το φόβο σου. Δεν είσαι όμως τέτοιος άνθρωπος, τι σε άλλαξε; Ίσως να φοβάσαι να ξαναπληγωθείς. Οπότε, τα όρια έγιναν τόσο στενά και ασφυκτικά, που πλέον άρχισαν να πληγώνουν και εσένα την ίδια. Ίσως ήρθε η ώρα να τα χαλαρώσεις σιγά σιγά, χωρίς βέβαια να τα χάσεις.

Τι είναι τα όρια;
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν όσοι για τον ένα ή τον άλλον λόγο, δεν επιθυμούν να βάζουν όρια στον εαυτό τους. Είσαι free spirit λες και αισθάνεσαι καλά. Μέχρι που μια μέρα, ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι λες ψέματα στον εαυτό σου και πως απλά δεν μπορείς να οριοθετήσεις κανέναν και πρώτον απ’ όλους εσένα τον ίδιο. Τόσο καιρό τα υποτιθέμενα όρια στα έβαζαν οι γονείς. Ξύπνα, τρώγε σωστά, διάβασε, κοιμήσου. Τώρα εσύ πότε τα άκουγες, πότε τους άκουγες αλλά δεν επιβαλλόσουν στους άλλους. Όταν το κάνεις το κάνεις λίγο άκομψα. Γίνεσαι λίγο… σκύλα; Ίσως γιατί δεν ξέρεις να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου. Άρα αν ξεπεράσεις αυτό το δύσκολο κομμάτι όλα τα άλλα θα έρθουν σχετικά φυσικά. Το πώς είναι το θέμα. Αρκεί να το θες και να το κάνεις για σένα, όχι για τους άλλους. Άρα το ζήτημα είναι να πεις το «δέχομαι» στον εαυτό σου, να τον οριοθετείς και να του επιβάλλεσαι υποσχόμενος πως θα τον προσέχεις ό, τι και να γίνει.

Συμπέρασμα 1ο: Σε όποια από τις δύο κατηγορίες κι αν ανήκεις, μην πηγαίνεις σε δευτερόλεπτα στο άλλο άκρο. Ίσως να γίνεται στην αρχή, αλλά με τον καιρό θα το πιάσεις το νόημα.

Συμπέρασμα 2ο: Εσύ που μου λες, «sky is the limit, no limits κλπ tumblrιανά αποφθέγματα», τα όρια που εμείς βάζουμε στον εαυτό μας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσωπικές ελεύθερες επιλογές μας. Αν αφήνουμε την τύχη μας στον άνεμο, κάποιος άλλος θα την πιάσει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Σοφία Δεμερδεσλή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB