Συναισθηματικό γέρασμα

της Ράνιας 

Μερικές φορές νιώθω πως έχω καρκίνο στα συναισθήματα. Αν και αυτό είναι ειρωνεία για τα άτομα που έχουν πραγματικό καρκίνο. Συγγνώμη.
Μερικές φορές νιώθω πως κάτι τρώει το μέσα μου και πνίγομαι στον ίδιο αέρα που ζητάω. Ποθώ συναισθήματα και συνήθως δίνω κουρέλια που μοιάζουν με συμπάθεια, και όχι τόσο με αγάπη. 

Μια ιδέα κόκκινου στην κατάφωτη γαλάζια καρδιά μου, πλέουν όλα, αέναα και εγώ κοιτάζω συγκινημένη μια βάρκα που βούλιαξε με τόσο πόνο και έλεος, σαν άνθρωπος που σκίζεται αιώνια, εκατομμύρια φορές με ένα κομμάτι χαρτί. 
Ω, δεν τον ξέρω αυτόν τον πόνο. 
Κι όμως ξέρω πως είναι τα μάτια να πλημμυρίζουν εκατοντάδες φορές την ημέρα από την ίδια αλμύρα. 

Και οι βάρκες μου κουνιόνταν σαν παράδεισος με λατίνες στρίγκλες, που παίρνουν εκδίκηση για κάθε άντρα που τις ονόμασε όμορφες. Και μια μορφή πήρε το πρόσωπό μου με μια ιδέα αγάπης, όταν κράτησα στην αγκαλιά μου έναν μικρό ήλιο, που δεν μπορώ να αποκαλύψω αν βούλιαξε άλλη βάρκα μέσα μου. Δεν συγκινούμαι πια. Μάλλον είναι χαρακτηριστικό του γήρατος, με τάση προς κατεδάφιση μυαλού, και μόνο ανατριχιάζω. Προχθές είδα ένα μικρό σαμιαμίδι να κοιτάζει ένα καπέλο. Δεν ξέρω αν το κοίταζε όντως, πάντως πήγε στην μωβ του κορδέλα και έμεινε εκεί για 3 περίπου λεπτά. Δεν ξέρω αν γνώριζε το χρώμα της κορδέλας, πάντως εγώ ανατρίχιασα που μου άρεσε ξαφνικά το μωβ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Ράνια
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB