Στο μέρος εκείνο

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Κοιτώ τον ήλιο, γυμνά τα μάτια μου.
Τα κλείνω, έπειτα, σφιχτά μέχρι να δω το είδωλο του άσπρο στο μυαλό μου.
Γύρω γύρω σκόρπιες μπλε και κίτρινες τελείες, σκιές ακαθόριστες πηγαίνουν κι έρχονται.
Μόνο τη ζέστη νιώθω σταθερή.
Ώσπου να ‘ρθει η νύχτα και η παγωνιά θυμίζοντάς μου της ζωής το δεδομένο,
της λογικής το αιτιοκρατικό.
Η εναλλαγή αυτή πολύ με ‘χει κουράσει.
Θέλω να ζω στο ημίφως.
Θέλω οι αποχρώσεις όλες να μαλακώσουν, οι αντιθέσεις να μη γίνονται πλέον αντιληπτές.
Όχι άλλο μαύρο, ούτε άλλο άσπρο. Μόνο το γκρι.

Θέλω το αναπόλημα να φέρνει μεικτό το συναίσθημα στην επιφάνεια.
Το γέλιο και το κλάμα να γίνουν ένα. Το δάκρυ να απενοχοποιηθεί.
Και ίσως τότε τα συμπεράσματα να ‘ναι πιο δίκαια για όλους.
Τα διδάγματα πιο σοφά. Τα παθήματα πιο σπάνια.
Και οι ιδέες να πρασινίζουν από του κιτρίνου και του μπλε τη σύνθεση.

Σε ένα μέρος χωρίς τελεσίδικα.
Σε ένα μέρος χωρίς δεξιά κι αριστερά.
Σ’ ένα μέρος με θερμοκρασία δωματίου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

35 shares

See You In FB