Στις Νεράιδες της ψυχής μου

της Βίκυς Μπάλλου

Λέξεις μου μονάκριβες,

Ο κόσμος εξελίσσεται με ρυθμούς γοργούς. Όλα τριγύρω αλλάζουν. Νέες ιδέες, νέοι άνθρωποι, νέα γεγονότα, νέοι έρωτες και φιλίες προκαλούν αισθήματα πρωτόγνωρα και μπερδεμένα. Άλλοτε τα χείλη γελούν, άλλοτε η ψυχή δακρύζει. Μάχεται η λογική και η καρδιά να δώσουν απαντήσεις. Και ο ατέρμονος κύκλος συνεχίζεται.

Και όταν προσπάθησα για πρώτη φορά να βρω ένα καταφύγιο σ’ αυτή την παραζάλη, σας συνάντησα στο δρόμο μου. Με εφοδιάσατε απευθείας με μολύβι και χαρτί. Απαραίτητα σύνεργα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Άρχισα έτσι να σας πλησιάζω, κάνοντας σαν μικρό παιδί τα πρώτα διστακτικά βήματα.

Μαζί σας πλέον ταξιδεύω σ’ έναν κόσμο μαγικό. Εκεί που λαγοκοιμάται η λογική και βασιλεύει το συναίσθημα. Η σκέψη και η φαντασία παίρνουν σάρκα και οστά. Η λαχτάρα εκπληρώνεται. Ο πόνος είναι πιο υποφερτός . Και η χαρά διαρκέστερη και εντονότερη. Τα δύσκολα βράδια, δάκρυ και χαρτί γίνονται ένα. Βρίσκει διαφυγή η πίκρα της ψυχής στις λέξεις. Ξεπηδάτε άξαφνα από την καρδιά μου και το μόνο που «σβήνει» τη φωτιά που καίει μέσα μου είναι το χαρτί και το μελάνι. Κυλάτε σαν ποτάμι που πηγάζει από την ψυχή και γεμίζετε τις άλλοτε αδειανές σελίδες με ελπίδα, απογοήτευση, απορία, έρωτα, θυμό, χαρά, αδιέξοδο, επιθυμία – εκπληρωμένη και μη. Πιάνεστε από το χέρι και χορεύετε στο ρυθμό των χτύπων της καρδιάς.

Και όταν πλέον ένα κομμάτι μου βρίσκεται στις λευκές γραμμές, έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσω. Να σας κρατήσω για μένα μόνο ή να σας μοιραστώ και μ’ άλλα βλέμματα; Και έτσι, κάποιες από εσάς μένετε για πάντα κουρνιασμένες στο τετράδιο που πρωτογραφτήκατε. Γιατί μερικά πράγματα δεν γίνεται να μοιραστούν. Ίσως δεν πρέπει κιόλας. Κάποιες άλλες αρχίζετε το ταξίδι σας μέσα από βιβλία και οθόνες. Για να συντροφεύσετε και άλλες ψυχές. Και αν έχουμε κάνει καλή δουλειά, ίσως τις αγγίξετε κιόλας.

Όμως, μοναδικές μου, δεν με λησμονείτε. Όσα μάτια και αν σας βλέπουν, όσα καινούργια και να γράφω, εσείς μένετε ενωμένες με το είναι μου, όπως η μάνα με το παιδί. Δεσμός παντοτινός. Εσείς, λατρεμένες μου, δεν με προδίδετε ποτέ. Στέκεστε δίπλα μου, ακόμα και όταν έχουν φύγει όλοι οι άλλοι. Φίλες πολύτιμες. Ο χρόνος δεν σας σβήνει. Μένετε μόνιμα στην ψυχή – εκεί που κρατώ μια ξεχωριστή θέση για την καθεμιά σας.

Ένα τεράστιο «ευχαριστώ» λοιπόν, πολυαγαπημένες μου, για όλα όσα ζούμε. Για τη σκέψη που εκφράζετε. Για το συναίσθημα που στολίζετε. Για τις συλλαβές που λένε ό,τι τα χείλη δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ξεστομίσουν. Για τις ψυχές που με βοηθάτε να πλησιάσω. Για τις στιγμές έμπνευσης. Αλλά και για τις ημέρες που δεν θέλετε να βγείτε από τη φωλιά σας. Μου δείχνετε ότι υπάρχει λόγος. Ένα τεράστιο «ευχαριστώ» για το αναντικατάστατο συναίσθημα πληρότητας που μου χαρίζετε. Γιατί μαζί σας μαθαίνω τον κόσμο και τον εαυτό μου.

Με ειλικρινή αγάπη,
Η ψυχή που φωλιάζετε.

Υ.Γ.: Όσα περνάμε μαζί, νεράιδες της καρδιάς μου, δεν αποτυπώνονται σε λιγοστές γραμμές. Μόνο μια προσπάθεια έκανα ως δείγμα αμέριστης ευγνωμοσύνης για όσα μου χαρίζετε. Με την ευχή να συνεχιστούν αστείρευτες οι σκέψεις και τα συναισθήματα, και ονειρεμένα τα ταξίδια!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

76 shares

See You In FB