Σου γράφω πάλι

της Βαλίνας Τραϊκάπη

Νιώθω ακόμα ερωτευμένη μαζί σου.

Εγκλωβισμένη στη δόση των ναρκωτικών σου που λέγονται συναισθήματα.

Ας πέσουν οι μάσκες πριν φύγει η επιθυμία.

Το πεπρωμένο είναι οι απώλειες μας.

Κάναμε το επόμενο βήμα και ξεχάσαμε από που ξεκινήσαμε.

Μια ξεχαρβαλωμένη ιδέα του κορμιού σου.

5 χρόνια βυθισμένη στο όλα και στο τίποτα.

Σκλαβωμένη των μισοτελειωμένων περιστάσεων.

Βάζω πάλι τα μαύρα και σέρνομαι στο φως μήπως και πάρω λίγο από την αίγλη του.

Από πότε οι σκιές ζουν την ημέρα και ομορφαίνουν στο σκοτάδι;

Σου γράφω πάλι.

Κενό μήνυμα δίχως λάθη και μουντζούρες για να μην κακολογήσεις τις λέξεις μου.

Μια πικρία πλημμυρίζει την γεμάτη αγάπη για σένα ψυχή μου.

Δακτυλοδεικτούμενη από σένα, διωγμένη από εμένα.

Σκέψεις διαγραμμένες ή απαγορευμένες;

Ιδού η απορία.

Θυμάσαι που με φθονούσες;

Θυμάσαι που σ’ αγαπούσα;

Μείνανε μόνο οι λέξεις να θυμίζουν όσα νιώσαμε.

Μείνανε μόνο δύο άνθρωποι που γίνανε ξένοι ή μάλλον κάτι παραπάνω από γνωστοί.

Μείνανε μόνο τα μάτια που χάνονται στον έρωτα που κόπηκε στη μέση.

Μείνανε μόνο δυο ψυχές καταδικασμένες να αγαπιούνται και να μην αγαπάνε.

Μείναμε μόνο Εγώ και Εσύ.

Μείναμε Μόνοι.

Υ.Γ. « Στα άγρια σοκάκια της ψυχής ίσως να συναντηθούμε ξανά».

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

61 shares

See You In FB