Σου είχα πει

του Αντώνη Πουλινάκη

Σου είχα πει… Σαν έρθει καλοκαίρι να έρθεις να με πιάσεις απ’ το χέρι, μα εσύ μια παγωνιά. Σαν μιας παγωμένης κολόνας. Είχε μπει για τα καλά μέσα σου ο χειμώνας!

Σου είχα πει σαν ανοίξει ο καιρός και σταματήσει να ‘ναι βροχερός να έρθεις να μου μιλήσεις κι όχι για να σου βρω λύσεις. Όπως έκανες. Σαν το ατέλειωτο νερό μιας βρύσης, ήταν το παράπονο. Άσχημο το βλέμμα σου και άτονο.

Σου είχα πει πως ό,τι αγαπάς, θέλει μεγάλο αγώνα για να το πάρεις. Όπως όλη τη νύχτα ο βαρκάρης ρίχνει με επιμονή τα δίχτυα του. Ξεκινάει με τα χθεσινά του ρούχα ξημερώματα κι όχι με τα κάλλη και τα αρώματα που πρόδωσαν τον ψεύτικο σου ζήλο.

Δεν χρειαζόταν να σου πω πως κι εγώ έχω το δικό μου παρελθόν. Αυτό με δίδαξε να μάθω ευκολότερα εσένα. Και πως δυο μάτια κλαμένα δεν τρέχουν απαραίτητα από μετάνοια αλλά μερικές φορές και από της καρδιάς την παράνοια.

Σου είχα πει… Μα μάλλον το μόνο που άκουγες ήταν η σιωπή. Εγώ σου είχα πει…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

46 shares

See You In FB