Σοκολάτα

της Λουκίας Πέτρου

Μμμμ σοκολάτα…
Μία ωδή στην πιο αγαπημένη μου τροφή.
Αγαπώ τη σοκολάτα! Τη λατρεύω!!
Τη γεύση της, την υφή της, το άρωμά της. Τις ποικιλίες της, τις μορφές που παίρνει για να σε εντυπωσιάσει, να σε ξεγελάσει, να σε μεθύσει. Να σε παρασύρει στους δρόμους της δικής της ηδονής, να σε κάνει να τρελαθείς και να θες κι άλλη, κι άλλη…
Για κάποιους συνώνυμο της ευτυχίας, για άλλους υποκατάστατο του σεξ. Υποκατάστατο; Ολόκληρη σοκολάτα υποκατάστατο;; Η σοκολάτα δεν υποκαθιστά! Ο ρόλος της είναι να κυριαρχεί, να μη σου αφήνει το περιθώριο να σκεφτείς εναλλακτικές προτάσεις. Δε σ΄ αφήνει να την παραμερίσεις, να ξενοκοιτάξεις, ν’ απιστήσεις.
Ν’ απιστήσεις στη σοκολάτα;; Παίρνει τόσες μορφές, που δεν έχεις δικαιολογία. Ρευστή, βελούδινη, στέρεη, σε σκόνη. Γαργαλάει τον ουρανισκό. Μόνη της ή με παρέα. Με ξηρούς καρπούς, καυτερά μπαχαρικά, γάλα, φρούτα, φαγητά, ποτά, γλυκά, σιροπιαστά, κέικ, με βούτυρο και χυμούς… Παίζει με τα χρώματα, μεταμορφώνεται και σε ξετρελαίνει. Πότε μαύρη, πότε καφέ, πότε άσπρη. Ανακατεύει τις συνταγές και σε παγιδεύει, στα αρώματά της, στα σχήματά της. Πότε μικροσκοπική σαν μικρές μπουκίτσες ονείρου, πότε αφρός σαν συννεφάκι, πότε γλυκιά και ποτέ πικρή κι άλλοτε σε δημιουργίες, περήφανες για τη ντίβα που κρύβουν μέσα τους. Ή έτσι νομίζουν. Πως την κρύβουν.
Γιατί αυτό είναι η σοκολάτα… Μία ντίβα. Από εκείνες τις παλιές, τις ασπρόμαυρες, τις μοιραίες σταρ. Χωρίς φίλτρα, χωρίς επεξεργασία και παρόλα αυτά, εκθαμβωτικές. Καθηλωτικές. Σαγηνευτικές.
Σαγήνη η γεύση της. Λιώνει στο στόμα και πλημμυρίζεις αισθήσεις, συναισθήματα, αναμνήσεις. Όπως τότε, που ήσουν παιδί και περίμενες τη σοκολάτα από τον παππού και τη γιαγιά. Από τη νονά το Πάσχα σαν αυγό. Τεράστιο και ατελείωτο (ή έτσι νόμιζες). Στο πρώτο ραντεβού το φιλί μύριζε σοκολάτα. Στον πρώτο χωρισμό η κολλητή έφερε σοκολατάκια να γλυκάνει ο πόνος. Και στο δεύτερο. Αλλά και στον πρώτο αληθινό έρωτα, για να το γιορτάσετε. Γιατί η σοκολάτα γλυκαίνει τον πόνο και αναστατώνει τη χαρά.
Τι κι αν οι επιστήμονες επιμένουν να αποδεικνύουν τα ευεργετικά οφέλη της, τόσο στον οργανισμό, όσο και στον ψυχισμό μας; Αυτό απλά επιβεβαιώνει και προσθέτει επιπλέον αξία στη μεγάλη μου (μας) αγάπη. Αγαπάμε σοκολάτα γιατί είναι έρωτας, γιατί είναι καλή διάθεση και συντροφιά. Γιατί στον πόνο και στη χαρά, στη θλίψη και στη γιορτή είναι εκεί και μας κλείνει το μάτι. Μας γοητεύει , μας παρασύρει, μας βυθίζει.
Κι εγώ λατρεύω να βυθίζομαι. Στη μυρωδάτη αγκαλιά της, να με περιτριγυρίζει με τα αρώματα και τα χρώματά της. Παραδίνομαι και δίνομαι με όλες τις αισθήσεις μου. Να τη δαγκώνω και να λιώνω, πρώτα εγώ και μετά αυτή. Να δοκιμάζω τις χιλιάδες γεύσεις της, άλλοτε ζεστή κι άλλοτε παγωμένη, άλλοτε πικρή και άλλοτε γλυκιά, με μία γλύκα όμως μοναδική, εκστατική. Να επιβεβαιώνει κάθε φορά, τη σταθερή κυριαρχία της και την επίδρασή της, τον εθισμό μου σ΄ αυτή την ουσία τη μαγική, σ΄ αυτό το δέντρο της ζωής. Στους μοναδικούς αυτούς σπόρους του κακαόδεντρου, του οποίου η λατινική ονομασία Theobroma cacao σημαίνει «τροφή των Θεών». 
Σ΄ αυτή την τροφή τη θεϊκή, εγώ δεν αντιστέκομαι…
Εσύ, πόσο αντέχεις;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

27 shares

See You In FB