Σφραγισμένα λόγια και λευκές σελίδες

της Δέσποινας Τσαναξή

Έρχονται και μέρες σαν και αυτές, που ξυπνάς με ένα κενό και ένα κόλλημα συγγραφικό.
Λευκές σελίδες διάσπαρτες στο πάτωμα περιμένουν να τις λερώσεις με τις σκέψεις σου.
Μουσική και καφές, και μετά εσύ με τις λέξεις σου.
Και είναι πολλές. Λέξεις παντού. Μόνες τους. Με καμιά σύνδεση ανάμεσά τους.
Σκέψεις χαρούμενες και λόγια καταθλιπτικά κάνουν την εμφάνισή τους ξανά.
Και αν στύβεις το μυαλό σου και αν χτυπιέσαι και αν βράζεις για να γράψεις κάτι ευχάριστο, ξέρεις και εσύ βαθιά μέσα σου πως όλες οι ομορφιές του κόσμου μέσα από τον πόνο γεννιούνται.
Τσιγάρο στο τσιγάρο, το βράδυ σε πήρε πάλι.
Προσπαθώντας να βρεις την έμπνευσή σου, να πιαστείς από μία λέξη που κάποιος έγραψε, από ένα συναίσθημα που κάποιος κάποτε ένιωσε, πιέζεις τον εαυτό σου να σκαρφιστεί μία μαγευτική ψεύτικη ιστορία για να αποφύγεις πάλι να πεις την αλήθεια σου.
Νομίζεις πως κουράζει πια. Θα πάψουν καποια στιγμή να σε διαβάζουν, σκέφτεσαι και φοβάσαι.
Φοβάσαι να κάνεις αυτό που κάποτε σε έκανε χαρούμενη. Τα αποτυπώματα από τις εικόνες του μυαλού σου πλέον τα σβήνεις και αρκείσαι σε χιλιοχρησιμοποιημένες παρτιτούρες.
Αυτό που κάποτε σιχαινόσουν να γίνεις, τώρα του μοιάζεις ακριβώς.
Χάνεις την πίστη στον εαυτό σου σιγά σιγά και πνίγεσαι όταν οι άλλοι λένε ότι πιστεύουν σε σένα.
Έμαθες πια να μιλάς στο τρίτο πρόσωπο και κρύβεσαι πίσω απο μία οθόνη, πίσω από ένα χαρτί.
Από εκεί που έμπαινες μπροστά και καταδίκαζες ό,τι πίστευες πως ήταν σωστό να καταδικαστεί, συνήθισες πλέον να το ομορφαίνεις και να το στολίζεις με τα πιο όμορφα λόγια.
Το ξέρεις και εσύ όμως όπως και εγώ, ότι δεν ανήκεις εδώ.
Για σένα ποτέ δεν ήταν σημαντικό οι αγάπες και οι έρωτες και τώρα περιγυρίζεσαι από μικρά ανθρώπινα συναισθήματα που κατακλύζουν τα λόγια σου και μπερδεύουν το μυαλό σου.
Εσένα τα θέλω σου είναι πιο μεγάλα. Είναι όλα αυτά που θέλεις να αλλάξεις, θέλεις να καλυτερέψεις και να μαγέψεις. Είναι οι σκέψεις σου για κάθε τι μη ανθρώπινο, μη συνηθισμένο. Είναι οι ατέλειωτες ώρες που περνούσες μπροστά από βιβλία και άφηνες τον εαυτό σου να ταξιδέψει σε τόπους μακρινούς, σε αυτούς που δεν υπάρχουν γιατί το γκρι του κόσμου πάντα σε πείραζε από παιδί. Είναι οι συζητήσεις που έκανες με ήρωες φανταστικούς και η συμπόνια που έδειχνες σε αυτούς και στα προβλήματά τους.
Πράγματα που κανένας από τους διπλανούς σου που περπατούν πάντα με σκυφτό το κεφάλι δεν θα καταλάβουν.
Άδειασες όμως.
Τα έριξες και εσύ όλα αυτά στον ίδιο βούρκο μαζί με τους υπόλοιπους.
Ίσως και να έγινε από την ανάγκη σου να ξεχωρίσεις.
Χρειάζεται δύναμη για να το κάνεις, και εσύ έπεσες με τα μούτρα εκεί και στο τέλος ξέμεινες.
Θεωρώντας πως τα αποθέματά σου τελείωσαν, άρχισες να συνηθίζεις καταστάσεις και λέξεις γελοίες.
Μάζεψε όμως ξανά τα δάκρυά σου που πέφτουν πάντα στις λευκές σελίδες σου και καθόρισε ξανά τους στόχους σου που κάπου στη διαδρομή σκορπίστηκαν.
Γίνε ο εαυτός σου και η αλήθεια σου.
Δείξε στους άλλους την ψυχή σου, και όχι την πληγή σου.
Και αν πάλι δεν κατάφερες να γράψεις ένα χαρούμενο κομμάτι, μην ανησυχείς, θα βρεθούν αυτοί που θα δουν την ομορφιά που κρύβεται πίσω από τις καταθλιπτικές λέξεις σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Τσαναξή
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

48 shares

See You In FB