Σε πείσμα σου…

της Λουκίας Πέτρου

Σε πείσμα του κόσμου, γελάω. Τραγουδάω το πρωί στο δρόμο, για τη δουλειά. Χτυπάω τα δάχτυλα στο ρυθμό της μουσικής. Χαμογελάω στον ήλιο, που με ζεσταίνει. Λέω καλημέρα και το νιώθω. Δείχνω καλά κι ας μην αισθάνομαι. Σε πείσμα σου κόσμε όμως, δεν θα το καταλάβεις…

Σε πείσμα σου, ονειρεύομαι. Βάζω τα θέλω μου σε τάξη και το βράδυ τα κάνω όνειρα. Τα σχεδιάζω, τα πλάθω και τους δίνω ζωή. Τους δίνω σώμα. Τα κάνω ύλη. Δεν τα σκορπίζω στο κενό. Δεν τα κάνω πέρα. Τους δίνω αέρα. Να φουσκώσουν και να ανέβουν ψηλά. Πολύ ψηλά. Μέχρι τον ουρανό. Και πιο ψηλά ακόμη.

Λαχταρώ νέες εμπειρίες, νέες γνώσεις. Το δείχνω, το φωνάζω. Λαχταρώ να μάθω. Και δε με νοιάζει η αρνητική άποψή σου, δεν έχω ανάγκη τη γνώμη σου. Μη με σταματάς, μη νομίζεις πως μπορείς να με κρατήσεις πίσω. Να με παροτρύνεις θέλω, όχι να με δέσεις. Σπρώξε με κόσμε κι άφησέ με. Να αφεθώ, σ’αυτά που θέλω, στα δικά μου θέλω. Και μόνο σ’αυτά.

Σου βγάζω τη γλώσσα. Κι ας το πληρώνω ακριβά. Πάρε τα πρέπει σου και φύγε. Δεν χωρούν μέσα μου. Δε μου ταιριάζουν. Ούτε γύρω μου, ούτε καν στον αέρα που αναπνέω. Ούτε καν.
Από πείσμα ξεκίνησε η ζωή μου και σε πείσμα σου, προχωράω. Δε σταματώ. Ούτε, για να γυρίσω πίσω να κοιτάξω. Δεν έχω χρόνο. Δε μου φτάνει. Πολλά να δω, πολλά να ζήσω. Πολλά να αγγίξω. Αμέτρητα να νιώσω. Να αισθανθώ. Για σένα, ούτε στιγμή δεν σπαταλώ.

Ούτε μια, τόση δα.

Πεισματάρικο παιδί, ταξιδεύω κόντρα σ’αυτά που το πνίγουν. Κόντρα στη στασιμότητα, κόντρα στο κενό, κόντρα σε όλα τα άδικα του κόσμου τούτου. Στο παράλογο. Στο λίγο. Στο καθόλου.

Ούτε μια ανάσα δε σου χαρίζω. Δεν μου φτάνουν, δε μου αρκούν. Τις σπαταλώ εκεί που θέλω. Τις δίνω εκεί που αξίζουν. Ούτε μία, δε σου χαραμίζω.

Δικιά μου η στιγμή. Δικιά μου και η ζωή. Και τη μοιράζω εκεί που θέλω. Και τη χαρίζω. Και ας την σκορπώ.

Χαλάλι μου, την κάνω…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

140 shares

See You In FB