Σε λάθος ζωή

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Στην άλλη μου ζωή θα ‘θελα να ταξιδεύω. Να ζω παντού και πουθενά. Να περνώ τον καιρό μου δεξιά και αριστερά. Λίγο θάλασσα, λίγο βουνό, ή ένα συνδυασμό κι ύστερα τίποτα από τα δύο. Ίσως εξοχή, ένα χωριό πότε έρημο πότε κεφαλοχώρι. Μια πόλη μια πρωτεύουσα και μια εκτός συνόρων που να μην έχω πάει ποτέ, με ανθρώπους άγνωστους.
Να με προσπερνούν αδιάφορα, να χαθώ μέσα σ’ ένα πλήθος άγνωστο που να αδιαφορώ και γω γι’ αυτό, τι θα σκεφτεί αν θα ξαναδώ. Κανείς να μη με ψάξει. Κανένα γνώριμο πρόσωπο μπρος μου να μη δω. Λακέδες άλλους όχι.
Ένα μόνιππο μόνο για οδηγό, να με πηγαινοφέρνει από το ‘να μέρος στ’ άλλο και γω εκεί ασάλευτη, απόμακρη, με το φασαμέν μου, να παρατηρώ τις αξιολύπητες ζωές τους από μέσα του και να αποφεύγω τις δικές μου τις περίλυπες και μόνες, βουβές και πολύβουες.
Κι αν τύχει και περάσεις, να μη σε δω. Μη σε αντιληφθώ και την προσωρινή μου αμνησία άρεις. Δεν υπήρξα και δε θα ‘ρθω, ούτε σε σένα θα αφεθώ. Θα μείνω να κοιτώ, να περιμαζεύω το σωρό από ‘κεινα που θα πέσουν, τα αισθήματα τις καρδιές τα χαμόγελα τις ματιές, όλα ‘κεινα τα «για πάντα» που κράτησαν μόνο στιγμές.
Θα τα συλλέξω προσεκτικά, θα τα αγγίξω απαλά, βετεράνους πολέμου. Θα τους διαβάζω να γιάνουν, θα τους μιλώ. Κι όταν πια έτοιμα γενούν να μ’ αποχωριστούν, μια ελπίδα για καθένα τους θα θάψω.
Κι όταν όλες τους ανατείλουν τότε μόνο θα μπορώ πίσω να ‘ρθω.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

192 shares

See You In FB