Σε έχω συγχωρέσει έχοντας συγχωρέσει πρώτα τον εαυτό μου

της Βαλίνας Τραϊκάπη 

Να μη βάζεις την απόστροφο στις λέξεις… Να αφήνεις το «σε αγαπώ» γεμάτο να αφιερώνεται. Και ας ξέρεις ότι κάποιοι θέλουν το σ’ αγαπώ κομμένο, λες και γίνεται μοιρασιά..

Το «σε αγαπώ» δε γεννήθηκε για να αντανακλάται στον άλλον επιφανειακά, αλλά βαθιά στην ψυχή και να πολλαπλασιάζεται στην πράξη. Να μοσχοβολάει μέσα στα σεντόνια του κρεβατιού και να αναδύεται στους τοίχους του σπιτιού. Να γεμίζει το στόμα του κόσμου από την αγάπη που γεννιέται και να αναγεννιέται στο βλέμμα μας. Θυμάμαι ακόμα να μου χαμογελάς ανάμεσα στη μέρα και τη νύχτα ενώ ταυτόχρονα άπλωνες μόλυνση στην ψυχή μου με την απουσία σου. Δίκαιο ή άδικο, δεν έψαξα ποτέ να βρω απάντηση.

Απλά μου έλειπες…

Ενώ τα είχα όλα δεν είχα εσένα. Κάπου ανάμεσα στην καθημερινότητα τρύπωνες από μακριά και λίγο από κοντά.
Μια στο τόσο.
Σε έχω συγχωρέσει έχοντας συγχωρέσει πρώτα τον εαυτό μου…
Για όλο το κακό που κάναμε τόσο καιρό ο ένας στον άλλον, όχι για να κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη αλλά για να μπορέσω να προχωρήσω.
Στο τώρα, στο αύριο.

Ψαχουλεύω τις φωτογραφίες που με κοίταγες στα μάτια, τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά.
Μη λυπάσαι…
Ήμουν το κεφάλαιο για να μάθεις να ζεις, ήσουν το κεφάλαιο για να μπορέσω να ωριμάσω.

Και κάπου εκεί αγάπησα τον εαυτό μου, όχι για εσένα αλλά για εμένα που ήθελα να σταθώ στα πόδια μου και να διεκδικήσω τα θέλω και τις επιθυμίες μου, χωρίς να το πληρώνω κάθε δευτερόλεπτο με τόκο λύπης. Ήθελα να είσαι δάνειο που δεν το πλήρωνα μετρητοίς αλλά από καρδιάς. Αγορασμένο όσο όσο, αυθόρμητα, με γεμάτη πάθος ψυχή σα να μην υπήρχε αύριο.
Και το κατάφερα. Όσο εγώ πίστευα ότι μπορούσα, το κατάφερα, μα εσύ λύγισες. Και ήταν η δύναμη πολύ και το πάθος αβυσσαλέο. Σφυρηλατώντας με σαν καρφί και χρησιμοποιώντας τον τροχό κάθε μέρα, λες και ο έρωτας μπαίνει σε καλούπι.

Και κάπου εκεί με πέταξες στην άκρη σαν ξεχαρβαλωμένο ποδήλατο που ενώ ήξερες ότι ήθελα μόνο λίγο πηδάλιο για να σε ακολουθήσω ξανά, εσύ μου έκοψες την αλυσίδα.
Και ήταν το φρένο ασταμάτητο και η λαχτάρα μια κατηφορική καθημερινότητα.
Ήσουν πάντα όμορφος στην ψυχή μα και κατά καιρούς τσιγκούνης στα αισθήματα. Μετρούσες τις πενταροδεκάρες που με τάιζες και μία στο τόσο έκανες τα πάντα γυαλιά καρφιά για το εμάς. Μια εκρηκτική συμπεριφορά που δεν έβγαζε νόημα όσο και αν σε αγαπούσα.

Και ήταν η ζωή μας μια ασταμάτητη μεζούρα. Με μικρά βεγγαλικά θυμού και ξεσπάσματα άνευ ουσίας. Ήταν ο ανδρισμός που σε παρέσερνε στο βαλς ενός ανεμοστρόβιλου, μόνο που μας πετούσε κάθε φορά και τους δυο ο άνεμος πολύ μακριά τον έναν από τον άλλον…
Δε σώζεται μάτια μου η ψυχή με τα θέλω, πρέπει η πράξη να μπορεί να σε φτάσει παραπέρα, όχι εξαγοράζοντας τις στιγμές με τα χρήματα αλλά με την αληθινή αγάπη…

Υ.Γ. «Στο παρελθόν που με άλλαξε , στο μέλλον που με περιμένει.»

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Βαλίνα Τραϊκάπη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

190 shares

See You In FB