Σ’ έψαχνα

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Δεν ξέρω να σου πω αν τα ετερώνυμα ή τα ομώνυμα είναι που έλκονται τελικά, τι είναι έρωτας αγάπη, ο ενθουσιασμός σε τι διαφέρει, αν υπάρχει κάποιος για όλους και τι γίνεται μ’ αυτούς που δεν τον βρήκαν, όπως μου ζητήθηκε πρόσφατα να γράψω. Χαμογέλασα στην
«παραγγελία» που πιο πολύ παράπονο έβγαζε και απορία γιατί είμαστε πολλοί τελικά. Δεν ξέρω γιατί υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι εμείς που γράφουμε έχουμε απαντήσεις για όλα. Δεν ξέρω για απαντήσεις αλλά ερωτήσεις, έχουμε σίγουρα περισσότερες. Γι’ αυτό και γράφουμε. Δε σημαίνει ότι στην πραγματική μας ζωή τα κάνουμε και πράξη γιατί χανόμαστε τόσο ψάχνοντας τα και σε όλη αυτή την υπερανάλυση που ίσως τα χάνουμε και οι λέξεις μετά είναι ο φόρος τιμής που τους αποδίδουμε. Έγραψα έσβησα πολλές φορές τι θα ‘θελα για φέτος. Και κατέληξα στα εξής:
Να μην έχω γνώμη για όλα κι αν ναι, να την κρατάω για μένα. Να γίνω πιο ουσιαστική κρατώντας πλάι μου μόνο όσους το απέδειξαν. Να χάνομαι όταν δεν αντέχω χωρίς τύψεις δικαιολογίες αντίο. Οι άνθρωποι οφείλουν να μας κρατούν όσο μας έχουν και ‘μεις αντίστοιχα να μην αφήνουμε για μετά ότι έχουμε να πούμε τώρα. Να αφήνω τους άλλους να μου μιλάνε μόνο με πράξεις. Αξίζει να κάνεις τα πάντα για ό, τι στο βγάζει και αντίθετα αξίζεις να αναζητάς τα πάντα. Και δανεικό πλάνο 24ωρου. Όχι όνειρα πλάνα προσδοκίες. Το σήμερα θα καθορίσει το αύριο. Αν είχες μόνο μια μέρα να ζήσεις να πεις και να κάνεις όσα θα ‘θελες, πως θα ‘σουν; Σίγουρα πιο ελεύθερος. Δε θα σκεφτόμουν. Στο λέω εγώ. Και επειδή με ρωτάς, δείχνουμε διαφορετικοί και κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβεται στην καρδιά μας, ποιοι τελικά είμαστε. Αν είσαι εσύ, όποιος πραγματικά είσαι τότε θα αφήσεις και τον άλλον αυτό να δει. Κι αν σε επιλέξει θα ‘ναι γι’ αυτό, για τον πραγματικό εσένα.
Όταν μάθεις τι είναι αυτό που θες, πως δυο μάτια θες να σε κοιτάνε και μέσα από ένα όλο να σε κλέβουν, να σε απομονώνουν, να φωτίζουν όταν σε κοιτούν και να ξέρεις πως σου ανήκει το βλέμμα και ίσως και τα μάτια μαζί, και να θες το άπιαστο, το έντονο το ρομαντικό το ταίριασμα που επιφέρει το γέμισμα μέσα σου, όταν σε βλέπεις στον άλλον και να σε συμπληρώνει μπορεί, σε ένα τώρα χαλαρό επιφανειακό κυνικό και πρόσκαιρο, μη διστάζεις. Όσο άπιαστο και να φαντάζει. Καλός ο ρεαλισμός αλλά σαν τον ρομαντισμό δεν έχει. Μην πτοείσαι, μπορεί και τελικά κάπου να υπάρχει. Και αξίζει να το ψάχνεις για όσο. Κι αν μάθω πόσο κρατά, θα σου πω.

Υ.Γ.: Πολύχρωμες φιγούρες με χρώματα της μιας, αποχρώσεις της άλλης φέγγουν στο φως, με βεγγαλικά για μάτια κλέβουν την αίγλη απ’ το φεγγάρι.
Άλλοτε ήταν μουντές με ροπή προς τη μελαγχολία. Συμπληρωματικά και υποκατάστατα.
Όταν ο μέσος όρος έτρεχε τη διασπορά να αποφύγει, ήταν και δυο που έμοιαζαν με τυπικές αποκλίσεις και ήταν σφάλματα.
Σιωπή. Από ‘κεινη τη φλύαρη.
Και παίζουν ζάρια.
Τι έχεις να χάσεις;
Τα μάτια σου.
Αν μπορούσες κάτι να κλέψεις τι θα ‘ταν;
Αυτές οι στιγμές. Να τις έχω στη μνήμη να παίζουν σε επανάληψη να μου θυμίζουν πως κι αυτό υπάρχει να ξέρω τι ψάχνω.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

163 shares

See You In FB