Σ’ αγαπώ γιατί…

της Έλενας Χαρτ.

Σ’ αγαπώ…

Γιατί φωτίζεις τα σκοτάδια της ζωής μου με το ολόλαμπρο φως μιας ακράδαντης αλήθειας. Οι λέξεις ντύνονται με τα υφάσματα της εντιμότητάς σου, εκεί που τα ψέματα κι οι αμφιβολίες λοιδορούν μπροστά στη σπουδαιότητα του λόγου σου. Προβάλλει απ’ τα χείλη σου μια λησμονημένη στο χρόνο εμπιστοσύνη.

Σ’ αγαπώ…

Έγινε το σώμα σου δίαυλος για να σμίξω με τις καλά κρυμμένες επιθυμίες μου. Αν δεν ήσουν εσύ, τα όνειρα μου θα βούλιαζαν στους πυθμένες της πλήξης. Μη ξεχνάς πως απ’ όλα μου τα θέλω, εσύ κατέχεις το γνώρισμα του ισχυρότερου. Τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να αναπληρώσει την ευλογία της ύπαρξής σου στη ζωή μου.

Σ’ αγαπώ…

Εφησυχάζεις τις υστερικές φωνές των ανασφαλειών μου με δυο ψίθυρους που ξεπηδούν από τα χείλη σου. Ποιος φόβος να σταθεί σαν άτρωτος μπροστά σου; Έχεις τον τρόπο να γητεύεις τους βαθιά ριζωμένους φόβους μου. Ασπίδα τα δυο σου χέρια κι εγώ φωλιάζω μέσα τους, παραδίνομαι σε μια οικεία θάλασσα που αναβλύζει εμπιστοσύνη.

Σ’ αγαπώ…

Σκορπίζεις στις νύχτες τα γέλια μας σαν στάλες σε σύννεφα σαθρά. Ξεδιαλύνεις τις μαυρίλες που στοιχειώνουν το μέσα μου κάθε που γελώ με τη ψυχή μου. Εκατομμύρια τ’ αστεία σου κι εσύ να μου υπενθυμίζεις πως η ζωή είναι μια τεράστια φάρσα. Θυμίζεις ταλαντούχο ηθοποιό της πρόζας που λυτρώνεις τον κοσμάκη από τη δυστυχία της σοβαροφάνειας.

Σ’ αγαπώ…

Πέταξα τα περιττά προσωπεία που χρησιμοποιούσα για ν’ αντέξω την ασχήμια του κόσμου. Πρώτη φορά η γύμνια δε μου προκαλεί ντροπή μα περηφάνια. Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε ν’ αντικρίσει το πρόσωπό μου πίσω από τις βαριές περσίδες. Είσαι ο μόνος που δε στάθηκε στον αφρό του κύματος μα καταδύθηκες ως τον πάτο του ωκεανού μου.

Σ’ αγαπώ…

Μακριά σου αργοσβήνει η ζωή, τρέμω στην ιδέα πως θα ξημερώσει μέρα χωρίς το ολοφώτεινο καταπράσινο βλέμμα σου. Απορώ πώς ζούσα τόσα χρόνια, χωρίς ν’ αφουγκράζομαι την ανάσα σου τις νύχτες, πώς αγαπούσα, πώς πονούσα, πώς γελούσα. Όλα πια, έχουν σφετεριστεί τη μορφή σου κι είναι ακατόρθωτο για εμένα να πορευτώ σε δρόμους που ξεμακραίνουν μακριά σου.

Σ’ αγαπώ…

Κι ας μη σου τ’ ομολογώ συχνά. Κρύβεται πάντα ένα ετοιμόρροπο «σ’ αγαπώ» πίσω από τις μικρές κινήσεις μιας καθημερινότητας. Το σκέπασμα με το σεντόνι, εκείνος ο καφές στο πρωινό σου, το γλυκό στο ψυγείο, το «πάρε με όταν φτάσεις», τα ξενύχτια στις νυχτερινές σου βάρδιες για να έχεις κάποια συντροφιά, εκείνο το πάρτι που θέλησες τόσο να πας κι εγώ σε ακολούθησα παρ’ όλη τη κούρασή μου, τα πειράγματα, οι βόλτες στο πάρκο, η ύστατη νυχτερινή αγκαλιά λίγο πριν το ψέλλισμα της καληνύχτας.

Σ’ αγαπώ…

Μέχρι να πάψω να υπάρχω. Γιατί καμία απολύτως λέξη δε κατάφερε ως τώρα να σου περιγράψει αυτή τη δύναμη που έχει εγκλωβιστεί στο στήθος μου κι είναι ικανή να με σύρει ως τις άκρες των πέντε ηπείρων μονάχα για σένα. Με πυξίδα την καρδιά μπορώ να πλεύσω σ’ άγνωστους ωκεανούς αρκεί να βρίσκομαι κοντά σου. Μηδενίζω τις αποστάσεις, τίποτα δεν μπορεί να με αποτραβήξει από δίπλα σου.

Σ’ αγαπώ…

Περνούν τα γκριζωπά φθινόπωρα και τα ολάνθιστα καλοκαίρια πλάι σου. Κι εσύ εκεί, απαρασάλευτη φιγούρα να μου υπενθυμίζεις πως όσοι αγαπούν δε φεύγουν, δε δειλιάζουν, δε σιωπούν. Κι ας είναι ο δρόμος δύσβατος κι ολισθηρός, τον διαβαίνουμε παρέα χωρίς να καταρρέουμε στις αγριάδες. «Πιάσε με και μη φοβάσαι» μου αποκρίνεσαι. Γινόμαστε για μια στιγμούλα νικητές, εκεί που οι άλλοι εγκαταλείπουν.

Σ’ αγαπώ…

Μα κανείς δεν μπορεί να εννοήσει ετούτη την αγάπη που με παρασύρει σε χορό μαγικό. Το σώμα μου ίπταται, έχω ξεχάσει πως είναι να πατάς στα εδάφη. Αυτή η ζάλη της ατέλειωτης αγάπης θεριεύει εντός μου, κάνοντάς με να αεροβατώ ανάμεσα στις καταγάλανες λωρίδες των ουρανών. Ένα βήμα κοντύτερα στον Θεό όσοι στάθηκαν τυχεροί να το αισθανθούν.

Σ’ αγαπώ…

Όπως δεν αγάπησα κανέναν ποτέ άλλοτε.

Μην δυσπιστείς, κανείς δεν ήταν εσύ!

 

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

89 shares

See You In FB