Ρίζες

της Αναστασίας Νταλαμάγγα

Μα
όσο κι αν το παλεύω
όσες εκλογικεύσεις κι αν το μυαλό μου σκαρφίζεται
ένα πράγμα δεν μπορεί να διώξει.
Tο πρόσωπό σου.
Ανάμεσα στα γέλια, τα δάκρυα, τα βιβλία,
όπου κι αν είμαι,
μία εικόνα.
Εσύ.

Κάποιες φορές το πρόσωπό σου είναι θολό.
Σχεδόν δεν το θυμάμαι.
Αυτό που ποτέ δεν με εγκαταλείπει
είναι μια αίσθηση
που δεν μπορεί κανείς εύκολα να ξεχάσει.
Μία αίσθηση γλυκιά και γαλήνια,
γεμάτη φως,
μία αίσθηση πως είσαι σπίτι σου
και δε χρειάζεται πουθενά αλλού να πας.
Είσαι καλά,
η καρδιά σου είναι ζεστή
τόσο ζεστή που καίει όλο σου το σώμα.
Θυμάσαι άραγε να μου λες πόσο ζεστή είμαι;

Κάποιες φορές η απουσία σου με πνίγει
να, όπως τώρα,
δυσκολεύομαι να αναπνεύσω
και δε θέλω να δείξω το πρόσωπό μου.
Θέλω μόνο να ξαπλώσω δίπλα στο δικό σου,
να το χαϊδέψω και να το δω να χαμογελά.

Κάποιες φορές
δεν έχω απ’ αυτή επιθυμία μεγαλύτερη.

Νιώθω την καρδιά μου να έχει βγάλει κάτι μακριές ρίζες,
σα χέρια,
ισχνά και ταλαιπωρημένα
και να τ’ απλώνει στο κενό
για να σε ψάξει.
Αν είχε φωνή θα ούρλιαζε,
αν είχε μάτια θα ‘κλαιγε,
αλλά αυτά, τα έχω εγώ και μόνο.
Εκείνη, τραβιέται και μελανιάζει
παραπονιέται και μαζεύει τις ρίζες της απελπισμένα
ησυχάζει για λίγο σε μια γωνιά,
σαν παιδί που μπήκε τιμωρία άδικα 
και ξανά
σαν θυμάται το υγιές της χρώμα
τινάζεται από έναν ηλεκτρισμό
αυτόν που έμεινε
ακόμα κι αν το ταίρι της έφυγε,
απλώνει ξανά τις ρίζες της,
αυτές τις δυνατές συνδέσεις
που κόπηκαν μαχαίρι
και τώρα κουνιούνται αντανακλαστικά και ανεξέλεγκτα
σαν την ουρά μιας σαύρας που πέθανε.

Ώρες ώρες λέω
αύριο δεν θα έχω καρδιά
δεν μπορώ να την ελέγξω, βλέπεις
έλκεται από κάτι άλλο
έξω από το σώμα μου
κάπου μακριά
που σχεδόν δεν μπορώ να τη συγκρατήσω.

Και γιατί να το κάνω;
Είναι καλό, να ξέρει κανείς, που θέλει να πλαγιάζει
και τα χρώματά του να αφήνει.
Κι αν το κουφάρι μου δεν την κρατά
έχει δικαίωμα να φύγει όποτε θέλει.

Εγώ, κάτι πεταμένες ρίζες,
καμένες σαν δέντρα στο δάσος, μετά από φωτιά,
μαραμένες, σαν πρώην λουλούδια,
φυλακισμένες σαν δυστυχισμένα πουλιά
δεν τις θέλω μέσα μου.
Προτιμώ να τις βγάλω απ’ το χώμα
και να τις πετάξω στα σκουπίδια.
Μου είναι πέρα ως πέρα καταστροφικές.
Είναι όμως οι ρίζες που με συνέδεαν μαζί σου

και πώς μπορώ να ξεριζώσω εσένα;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αναστασία Νταλαμάγγα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

83 shares

See You In FB