Πώς να επιλέξω ανάμεσα σε σένα και σε μια ζωή χωρίς εσένα;

της Χριστίνας Παλακίδου

Είμαι από τους ανθρώπους που ό,τι σκέφτομαι το λέω κι ό,τι αισθάνομαι το κάνω.

Δε μπορώ να με συγκρατήσω και αν αρχίσω θα σου μιλάω ασταμάτητα για τα συναισθήματά μου. Θα σου τα πω όλα, απλά, ελεύθερα, χωρίς σάλτσες και περιττές εκφράσεις. Αν σου ανοίξω την καρδιά μου, θα ‘ναι αρκετά αυτά που θ’ ακούσεις γιατί όλα πηγάζουν μέσα από την καρδιά μου, μέσα από την ψυχή μου, που είναι η δύναμή μου. Τα κρατάω καιρό μέσα μου, από εκείνη την ημέρα που με έπιασα να είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Κι ήταν δύσκολο, τ’ ομολογώ! Δεν το κατάλαβα στην αρχή. Δεν κάναμε παρέα, δεν έπρεπε να αισθανθώ τίποτα περισσότερο από μια απλή συμπάθεια. Κάποιες φορές, θυμάμαι, το σχολίασα αστειευόμενη σε φίλους, υποθετικά και μόνο, αλλά δεν το σκεφτόμουνα καν. Πλάκα, είπα, και τίποτε περισσότερο. Ελέγχονται όμως τα αισθήματα; Προέκυψε, λέω σε μένα. Δεν το επιδίωξα ούτε με προκάλεσες. Σ’ ερωτεύτηκα. Απλά. Και στη συνέχεια, απόλυτα.

Στην αρχή, υπέφερα προσπαθώντας να δημιουργήσω μεταξύ μας μια επαφή, μια κουβέντα καθημερινή. Το μόνο που έκανα ήταν να λατρεύω τις μικρές, σύντομες συζητήσεις μας, σε λάτρευα γι’ αυτό το τίποτα που μου έδινες, το είχα τόση ανάγκη. Και μεταξύ μας, ακόμη το έχω. Και αυτό με συγκρατεί, με σταματάει όταν θέλω να τα αγνοήσω όλα και να σου μιλήσω ανοιχτά για τα συναισθήματά μου. Αυτή η απόσταση μεταξύ μας, τρεις μήνες μ’ εσένα μακριά μου, αντιμέτωπη με τον πόνο και τη μοναξιά. Σου έδινα χωρίς να περιμένω τίποτα. Τι να περιμένω άλλωστε; Πώς μπορούσα να περιμένω αφού δεν είχα τίποτα; Ένιωθα πως ταιριάζαμε σε πολλά, ίδια ενδιαφέροντα, παρόμοιες προτιμήσεις, ίδια γούστα. Προσπαθούσα να με ελέγξω. Θα περνούσε ο καιρός, η ιστορία θα τελείωνε ακριβώς όπως ξεκίνησε, έτσι ξαφνικά. Δεν ξέρω πως, αλλά τα κατάφερα να αισθανθώ πολλά περισσότερα για σένα. Και μη νομίζεις, άργησα πολύ να κατανοήσω τα αισθήματα μου. Ένα ήξερα μόνο, ότι σε ήθελα συνέχεια, όλο και περισσότερο μέσα στη ζωή μου. Ήθελα να σε βλέπω, να περνάω λίγες ώρες κοντά σου, ανάμεσα σε κοινούς φίλους, κάτι που μου έδινε τη δυνατότητα να ζω και ν’ αναπνέω δίπλα σου. Δεν ήξερα αν θ’ ανταποκρινόσουν στα αισθήματα μου, δεν μπορούσα να φανταστώ πως δεν θα σε συναντήσω, να πιούμε μαζί, να γελάσουμε μαζί, να χορέψουμε μαζί. Και κάθε φορά, παρακαλούσα να μην τελειώσει το βράδυ μαζί σου…

Ο καιρός πλέον πέρασε και τα αισθήματα ξεκαθάρισαν μέσα μου. Είμαι φουλ ερωτευμένη μαζί σου. Δε μου αρκεί μόνο να σε βλέπω, θέλω να περνάμε μαζί το βράδυ. Θέλω το βράδυ μας να έχει συνέχεια, να είμαι, μόνο, εγώ κι εσύ. Δε θέλω να βγω, αν δεν είσαι κι εσύ εκεί που θα πάω. Θέλω να σε κοιτάω συνέχεια όταν είμαστε στο ίδιο τραπέζι, χωρίς να σκέφτομαι τι σου λένε τα μάτια μου όταν τα βλέμματα μας συναντιούνται. Δεν θέλω να κρύβομαι άλλο. Και όσο δεν θέλω να κρύβομαι, άλλο τόσο φοβάμαι να ανοίξω τα χαρτιά μου σε σένα. Γιατί κάθε φορά που σε μυρίζω καθώς σε φιλάω, κολλάω, δε μπορώ ν’ αρθρώσω λέξη, δεν μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια και να σου πω όσα θέλω.

Λένε, στη ζωή πρέπει να ρισκάρεις για να γευτείς την νίκη. Πως δέχεσαι όμως την ήττα, αν παίξεις και χάσεις ακόμα κι αυτά που έχεις, πως θα κοιμηθείς το βράδυ με τις σκέψεις να σε γεμίζουν δάκρυα; Δεν ξέρω αν αισθάνεσαι το ίδιο για μένα, περισσότερο όμως, ανησυχώ ποια θα είναι η αντίδραση σου όταν με ακούσεις να σου μιλώ. Πώς να ρισκάρω να σου πω τι αισθάνομαι, όταν ξέρω ότι στην περίπτωση που δεν αισθάνεσαι το ίδιο, θα σε χάσω; Και τότε; Θα πεθάνω από τη θλίψη μου. Ίσως, δεν είναι ακόμη η κατάλληλη στιγμή, ίσως δεν είμαι εγώ έτοιμη να σε αντιμετωπίσω ακόμη, ίσως είμαι δειλή και φοβισμένη. Μέσα στη μοναξιά μου πλέον, είσαι η μόνη συντροφιά μου. Συνήθως σου τα γράφω και δε σου τα λέω. Ήρθες τη στιγμή ακριβώς που σε χρειαζόμουν. Και ακριβώς, αυτή η αλλόκοτη συναισθηματική σύνδεση που έχω μαζί σου με κρατάει σε αυτήν την στασιμότητα, τη στιγμή που παρακαλάω καθημερινά για να τελειώσει το μαρτύριο που ζω, κάθε φορά που δεν τόλμησα να σου μιλήσω. Την επόμενη στιγμή το μετανιώνω. Προσπαθώ να βρω μια λύση για να αντέξει η καρδιά μου. Να μην λυγίζω όταν δεν σε βλέπω και να μην χάνομαι όταν είμαι κοντά σου.

Ξέρω πώς δεν μπορώ να πιέσω τις καταστάσεις και πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, αργά ή γρήγορα, αλλά δεν πιστεύω πως οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν τυχαία. Γι’ αυτό και θέλω να προσπαθήσω για όσα αισθάνομαι.

Πώς να επιλέξω ανάμεσα σε σένα και σε μια ζωή χωρίς εσένα;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Χριστίνα Παλακίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

287 shares

See You In FB