Ψευδαίσθηση

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα 

Τόσες σελίδες άφησα κενές για να ‘χω την ψευδαίσθηση του νέου. Κι όταν τη βρήκα, προσεκτικά πορεύθηκα να μη στραβοπατήσω και τις σκίσω. Προσπάθεια έκανα, να ‘ναι το βήμα κεντρικό, ξέχωρο. Να μην πατώ σε ενώσεις, σταυροδρόμια. Περιορισμένος στο ίσο των γραμμών. Κι έτσι, αυτάρεσκα, να ικανοποιώ τον ψυχαναγκασμό μου.

Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις άλλαζαν μα η κατάληξη ίδια. Ακόμη ψάχνω να βρω το γιατί. Πισωπατώ νοερά να δω τα λάθη. Μήπως έχασα στην πορεία ή μήπως τη χάραξα λοξά από αρχής; Σε ποια παραδοχή να βασιστώ και ποια να απορρίψω;

Την ίδια συνταγή είχα πάντα κι άλλο το αποτέλεσμα κάθε φορά. Και στη μονότονη επανάληψη της δε βρήκα λύση, μόνο τη διαπίστωση. Δε δοκίμασα ως τότε να δοκιμαστώ. Περίτεχνα απέφευγα τους κόμβους και πήγαινα ευθεία.

Ώσπου ‘φτασα ξανά στο τέρμα του γνωστού και μπαίνω στα απάτητα. Με φόβο τ’ αντικρίζω. Ιδρώνουν οι παλάμες στη θέα της απόφασης μπροστά μου. Να θυσιάσω το μαζί το εφήμερο για το αυθεντικό του μόνου;
Κι ο θεός της μοναξιάς γελά χαιρέκακα πάνω απ’ το βωμό, χορτάτος.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Παναγιώτης Μπουντζιούκας
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

33 shares

See You In FB