Ψευδαίσθηση

της Δέσποινας Καταήμη

Ψευδαίσθηση.

Σταμάτησες να συζητάς γι’ αυτό.
Κι ας σου καίει την ψυχή.
Ούτε κι απόψε δε θα είναι η νύχτα που θα είσαστε μαζί. Όπως δεν ήταν ούτε χθες.
Κι όπως δε θα είναι ούτε αύριο.

Θες να τη δεις.
Αλλά δε θέλεις να το ξέρει.
Θέλεις να αφεθείς.
Αλλά χωρίς να καταλάβει πως έχει δύναμη πάνω σου.
Θέλεις να την κρατήσεις.
Αλλά δεν κάνει.
Δεν πρέπει.
Δε βαριέσαι, μωρέ, πάει, πέρασε.
Κι ας ξέρεις πως αυτό που σε αρρωσταίνει, είναι το φάρμακο που μπορεί να σε γιατρέψει.

Δεν πειράζει, όμως.
Θα κρυφοκοιτάξεις λίγο τη ζωή της απ’ όπου μπορείς και μετά θα συνεχίσεις τη νύχτα σου σαν να μην έγινε τίποτα.
Από διαθέσιμα γκομενάκια βρωμάει ο τόπος.
Τόσα πρόθυμα κορμιά έχει τριγύρω.
Θα βρεις ένα και θα μπεις μέσα.
Να σου φύγει λίγο, ρε παιδί μου, το μεράκι.
Θα κάνεις παιχνίδι με κόπιες που βγαίνουν σε χιλιάδες.
Θα απαντήσεις σε μηνύματα χαμηλής νοημοσύνης.
Θα κάνεις γνωριμίες του κιλού σε κανένα μπαράκι της κακιάς ώρας.
Θα περάσει κι αυτό το βράδυ.

Δεν είναι το ίδιο, όμως.
Το ξέρεις καλά.
Και δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από εκείνη που το συνειδητοποιείς.
Σε σεντόνια που διαδικαστικά ίδρωσες.
Ή ίσως και το επόμενο πρωί. Δεν κυλάει ο έρωτας το ίδιο σε όλα τα κορμιά.
Δεν ηρεμεί έτσι απλά το εγώ σου.
Δεν μπορείς να εντυπωσιαστείς με άλλο μυαλό.
Δε μυρίζει κανένας λαιμός όπως εκείνος ο λαιμός.
Μην το παραδέχεσαι.
Δεν πειράζει.
Μέσα σου ξέρεις.

Έλα όμως τώρα.
Κόψε τις βλακείες.
Μεγάλα παιδιά είμαστε. «Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια»
«Αν δε θέλει μία, εσύ δε θέλεις δέκα».
Και άλλα τέτοια γραφικά.

Βγες να κάνεις κι απόψε τη βόλτα σου.
Ίσως η δυνατή μουσική κάνει τις φωνές στο κεφάλι σου να το βουλώσουν επιτέλους. Ίσως κάνεις δυο τρεις γνωριμίες ακόμα που θα καταλήξουν τόσο δραματικά ίδιες με τις προηγούμενες. Ίσως επιτέλους να είναι το πρώτο βράδυ που δε θα αναρωτηθείς πού στο διάολο ξενυχτάει και με ποιον.

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, για πες μου τώρα που μείναμε μόνοι μας.
Εσύ στα πόσα κρεβάτια ξέχασες;
Σου πρόσφεραν χαρά τα εφήμερα συναισθήματα;
Σου γέμισαν τη ζωή τα δήθεν πάθη σου;
Επιβεβαιώθηκες;

Να σου πω.
Πάντα λειψός θα νιώθεις.

Βρήκες σε κανένα από εκείνα τα κορμιά τίποτα που να θυμίζει έρωτα;
Ή δε θέλεις να θυμάσαι πια τι σημαίνει αυτό ούτε γι’ αστείο;
Πόσες φορές σε ένα βράδυ είπες πως δε θα κάνεις εσύ την αρχή;
Πόσο σιχαίνεσαι εκείνους που της την πέφτουν;
Πόσο αναρωτήθηκες αν σε ψάχνει όσο εσύ;
Πόσο καλά έδειξες σε όλους ότι πέρασες;
Πόσο ευχόσουν να σε έβρισκε το κωλοσάββατο για αλλαγή αγκαλιά της;

Είπαμε, δε θα κάνεις εσύ την αρχή, τέλος.
Ζήσε, λοιπόν, την ίδια νύχτα χίλιες φορές.
Με δική σου ευθύνη.
Κάψε τα συναισθήματά σου στην πυρά.
Κάνε πως δε νιώθεις.
Στείλε την πίεση που σου προκαλούσε η ύπαρξη της στο διάολο.
Αρκετά τόσο καιρό με τις απαιτήσεις και τα ξεσπάσματά της.
Ευλόγησε τα γένια σου, λέγοντας πως δεν γινόταν.
Δεν συνηγορούσαν οι καταστάσεις.
Ήταν όλα αντίθετα.
Εσύ.
Αυτή.
Οι κόσμοι σας.

Κοίτα, όμως…
Δεν περνάει η παράνοια όταν συναντιούνται τυχαία τα βλέμματά σας στο δρόμο.

Μάθε πως πιθανόν να της λείπεις όσο σου λείπει.
Πως ίσως περιμένει να υπερβείς τον εγωισμό σου.
Για να νιώσει πως δεν είναι τόσο περιττή όσο την έκανες να αισθάνεται.
Πως ίσως απλά η συμπεριφορά σου δεν της άφησε περιθώρια.
Για να σου ρημάξει τη ζωή όσο γλυκά φοβήθηκες πως θα το κάνει.

Προτιμάς να χάσεις εκείνη παρά να χάσεις τον εγωισμό σου.

Κάνε, λοιπόν, πως δεν καταλαβαίνεις πόσο τυχεροί είναι οι άνθρωποι που ερωτεύονται.
Σε μια εποχή που μισεί τον έρωτα.
Κλείσε τα μάτια και τα αυτιά σου για να καταφέρεις να πειστείς πως δεν ήταν αμοιβαίο.
Πως δεν πόνεσε.
Βολέψου.
Βολέψου, λοιπόν.
Με όλες αυτές που σε κάνουν καλά.
Ξέρεις όμως.
Χάλια θα έχει τη δύναμη να σε κάνει μόνο μία.
Εκείνη.

Στην πυρά λοιπόν.
Εις υγείαν ενός εγωισμού.
Με ένα μπουκάλι ουίσκι.
Ή και δύο.
Όσο χρειαστεί.
Όσο αντέχεις.
Όσο αντέξεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB