Πόσο καλό κάνει η ελπίδα τελικά;

της Άννας-Μαρίας Δρόσου

Η Ελένη καταφέρνει να περάσει στη σχολή που επιθυμεί, ο Κώστας πιάνει την δουλειά που χρειάζεται ενώ ο πατέρας του παίρνει προαγωγή. Απλά και καθημερινά παραδείγματα όπου άνθρωποι επιτυγχάνουν και σχεδιάζουν βάσει των επιθυμιών τους την ζωή τους. Μικρές πτυχές της ζωής που διαμορφώνονται μετά από σκληρή δουλειά και αφοσίωση, λίγη τύχη και πολύ ελπίδα. Καθημερινά λοιπόν γινόμαστε μάρτυρες της δύναμης της ελπίδας και των πολλών θετικών της συνεπειών.

Θετικές συνέπειες καθώς η ελπίδα για κάτι, η προσμονή ενός στόχου λειτουργεί ως παρακινητής, σε βοηθά να συνεχίσεις. Η ελπίδα λειτουργεί ανατροφοδοτικά. Όταν ο δρόμος γίνεται απότομος, το σκοτάδι απλώνεται και η κατάσταση δυσκολεύει, η ελπίδα για κάθε άνθρωπο εμφανίζεται σαν μικρό φως που τον καθοδηγεί. Βέβαια σε λιγότερο λογοτεχνικό σχήμα και περισσότερο ρεαλιστικό, η συμβολή της φαίνεται πιο καθαρά όχι τη στιγμή που αποφασίζεις να τα παρατήσεις αλλά ακριβώς την επόμενη που αναιρείς πρακτικά, αυτό που προηγουμένως υποστήριξες, χωρίς να γνωρίζεις ιδιαίτερα τον λόγο. Απλά γνωρίζεις πως αξίζει να παλέψεις και συνεχίζεις την προσπάθεια παρά την όποια κούραση.

Η εν λόγω ελπίδα βέβαια, όπως και πολλές έννοιες της ζωής, έχει δύο όψεις. Η σημαντικότητα της προαναφερθείσας, της θετικής συμβολής της είναι τόσο μεγάλη που πολλές φορές μας κάνει να συγχέουμε ή και να αγνοούμε πλήρως την αρνητική πλευρά που κατέχει. Ενδεχομένως ορισμένοι να αγνοούν ή και να αμφισβητούν την ύπαρξη αρνητικής πλευράς στην ελπίδα αλλά δυστυχώς υπάρχει και ίσως να τη βιώνουμε συχνότερα από τη θετική. Σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως το κακό της ελπίδας δεν αναγνωρίζεται στην αντιθετική μορφή των αρχικών παραδειγμάτων.

Το κακό της ελπίδας κρύβεται στην φρούδα ελπίδα, στη μάταιη, σε εκείνη που δεν έχει σκοπό. Ένα παράδειγμά της, αναγνωρίζουμε τις στιγμές που ποντάρουμε και μανιωδώς ελπίζουμε σε ένα μη ρεαλιστικό πλάνο, μια μη υλοποιήσιμη σκέψη, είτε αυτή αφορά κάποια κατάσταση είτε κάποιο άτομο. Η ελπίδα βλάπτει, όταν το άτομο επαφίεται μόνον σε αυτήν. Το να ελπίζεις δίχως την απαιτούμενη καταβολή ενέργειας για ένα εγχείρημα ποτέ δεν οδήγησε και ούτε θα οδηγήσει κάποτε στην αντίπερα όχθη. Από την άλλη, όσο και να προσπαθήσεις, όσο και να ελπίζεις δεν γίνεται ο ένας να καλύπτει το μερίδιο και των δύο. Η ελπίδα θα λειτουργήσει υπό προϋποθέσεις.

Όσο κακό κάνει η φρούδα ελπίδα, άλλο τόσο και χειρότερο, μπορεί να προκαλέσει η ψεύτικη. Η τελευταία μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε επίπεδο παραφροσύνης καθώς πιστεύει σε κάτι το οποίο δεν υφίσταται, σε κάτι που δεν υπάρχει και η συνειδητοποίηση του γεγονότος αυτού δυσχεραίνει ολοένα την κατάσταση. Παρακολουθούμε λοιπόν την μεταβολή της ελπίδας,την μετατροπή της από ένα κινητήριο γεμάτο αισιοδοξία εργαλείο σε φονικό όπλο.

Ξεφεύγει κανείς από το γρήγορα αυτό αναπτυσσόμενο αδιέξοδο αν σταματήσει να ελπίζει; Είναι τυχαίοι οι στίχοι «Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος.»; H ελπίδα μαζί με την τρανή της δύναμη μήπως κρύβει κι αναπάντεχο βάρος; Κατά συνέπεια η αποποίησή της μήπως ισοδυναμεί με την ελευθερία;

Η απάντηση αυτή δεν βρίσκεται στην απόλυτη καθολικότητα αλλά χρειάζεται ο καθένας να παρακινηθεί για να το ανακαλύψει. Τι περιμένεις λοιπόν;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Μαρία Δρόσου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB