Πόσα «θέλω» ξεχασμένα έχεις;

της Πολυξένης Ζαρκαδούλα

Ο χρόνος είναι αμείλικτος κι αδυσώπητος. Δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν. Σου κουνάει το δάχτυλο αποδοκιμαστικά και φεύγει σιωπηλά.
Κουράστηκα να περιμένω. Να βλέπω τη ζωή να φεύγει, να προχωράει.
Θέλω να βγω έξω, να γνωρίσω κόσμο, να ταξιδέψω, να έρθω σ’ επαφή με την φύση και τους ανθρώπους.
Νιώθω ότι τίποτα πια δεν με κρατάει εδώ. Τίποτα δεν υπάρχει!

Τα δεσμά που κάποτε τα ‘βλεπα για χρυσά βραχιόλια που μου φόρεσαν οι άλλοι, σήμερα τα νιώθω σαν αλυσίδες σφιχτές που μ’ εγκλωβίζουν σ’ ένα άλλοτε χρυσό κλουβί. Αυτό το «χρυσό κλουβί» σήμερα φαντάζει στα μάτια μου σαν ένα βρώμικο και σκοτεινό υπόγειο που μ’ εμποδίζει να δω τον ήλιο, τη θάλασσα, τον καταγάλανο ουρανό.
Τις αλυσίδες που μου έχουν φορέσει στα χέρια και στα πόδια και με κρατούν δέσμια των σκέψεων και των επιλογών των άλλων θέλω να τις σπάσω και να τις μεταμορφώσω σε πουλιά. Σε πουλιά που θα μου δώσουν φτερά και θα πετάξω πάνω από πελάγη και ωκεανούς, πάνω από θάλασσες και κύματα, πάνω από δάση και βουνά.
Θέλω να δω τα σύννεφα, τα καράβια ν’ αρμενίζουν, τα βότσαλα στην ακρογιαλιά. Να δω τα παιδιά στους δρόμους να παίζουν και να γίνω ένα μαζί τους. Να θυμηθώ το παιδί που ήμουν κάποτε, να χαμογελάσω ξανά και να εμπιστευτώ την ζωή και τους ανθρώπους. 

Κι όταν αυτές οι σκέψεις, οι επιθυμίες γίνουν πράξεις, θ’ απλώσω τους χάρτες πάνω σ’ ένα ξύλινο τραπεζάκι, θα βρω ένα ονειρεμένο μέρος και θα χαθώ μέσα του. Σε κόσμους φανταστικούς, μαγεμένους και μακρινούς από μικρότητες και λάθη. Όπου εκεί δε θα υπάρχουν όρια γιατί όλοι θα ζουν μονιασμένοι κι ευτυχισμένοι μέσα στον δικό τους παράδεισο, στη δική τους Εδέμ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Avatar
by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB