Οι πολιτείες στο ταβάνι

του Παναγιώτη Μπουντζιούκα

Δύο μέρες κλείνω δίχως ύπνο.
Η ανησυχία και το άγχος, ξαπλωμένα δίπλα μου
ψιθυρίζουν, με ταρακουνούν. Mόλις κλείνω τα μάτια.
Τότε, χαζεύω το ταβάνι και φτιάχνω πολιτείες
ενώνοντας τις ατέλειες που αφήνει η σαγρέ του επιφάνεια.
Φαντάζομαι τον ουρανό στο μεταξύ, πάνω απ’ αυτό,
αστερόεντα, χωρίς σύννεφα.
Στον αστερισμό της αφηρημάδας μου προσπαθώ να βρω λίγη γαλήνη.
Αν το καταφέρω, κερδίζω δυο στιγμές ξεκούρασης
πριν θολώσουν τη σκέψη μου οι έγνοιες και πάλι
σ’ ένα παλίνδρομο σισύφειο, βασανιστικό.
Είναι ανυπόφορο να ζει κανείς με τύψεις.
Μα αν ήταν να διαλέξω απ’ τα δύσκολα
το πιο δύσκολο θα ‘ταν η ειλικρίνεια.
Σαν δεν υπάρχει αυτή τα ψέματα ανθίζουν.
Κι όταν ωριμάζουν δίνουν καρπό την τύψη.
Η γεύση της στυφή, πικρή.
Δε φεύγει παρά μόνο με τη γλύκα της αλήθειας.
Μπορεί η τελευταία να ανοστίσει στο χρόνο,
δεν παύει να ‘ναι βάλσαμο και πανάκεια.
Ποτέ δεν είναι αργά, να ξέρεις.
Κι αν δώσει ο άνεμος και φύγουνε τα σύννεφα
θα βρούμε τον ύπνο μας.
Τότε, τα όνειρα θα ‘χουν λιμάνι
και οι προσδοκίες θα βρίσκουν μήτρα να γεννηθούν.
Και θα χεις βρει το νόημα της ζωής.
Καθάριο, ξάστερο, γλυκό…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

86 shares

See You In FB