Πίσω από τα σύννεφα

της Μαίρης Τσιόικα

Είναι φορές που η ψυχή διψά για ελευθερία και άλλες που εγκλωβίζεται πίσω από κλειστά παράθυρα και τέντες κατεβασμένες. Δύσκολο να ορίσω όσα δένουν την ψυχή και την κρατούν φυλακισμένη αλλά και όλα εκείνα που την απεγκλωβίζουν. Θέλω να βλέπω χρώματα, να ακούω ήχους με μάτια ανοιχτά, δίχως σκέψεις. Σκέψεις, οι φύλακες της ψυχής και οι φυλακές των πιο τρελών ονείρων μου. Δεν ξέρω αν τις αγαπώ ή αν με εξοργίζουν μα είναι εκεί, όπως οι φούσκες στα καρτούν, πλάι στο κεφάλι, προσμένοντας εμμονικά κάτι απροσδιόριστο. Είναι φορές που θέλω να αδειάσω τα πνευμόνια μου φυσώντας, για να τις διώξω μακριά και άλλες που θέλω να γαντζωθώ πάνω τους και να με ταξιδέψουν. Μα σίγουρα δεν νιώθω ελευθερία καμιά με αυτές στο πλευρό μου. Τότε είναι που αναζητώ εκείνα τα μαγευτικά τοπία, τα μεγάλα θαύματα που υπάρχουν γύρω μου, κοντά μου. Στέκομαι εμπρός και κοιτάζω τον ουρανό να μαγεύει την φύση, τους δρόμους, τα κτήρια, την καρδιά μου, να χτυπά από έρωτα για τη ζωή. Τότε εξαφανίζονται τα σύννεφα. Ένας άλλος εαυτός διάφανος προβάλει, σαν να αποσπάται από το σώμα και να στέκεται ένα βήμα πιο μπροστά. Να κοιτά τον κόκκινο ουρανό πριν νυχτώσει με δέος και να γεύεται την ελευθερία σε μια τόση δα στιγμή. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου επιστρέφει στην αρχική του θέση. Ένα βήμα πίσω και μέσα στην ύλη. Τα πρώτα σύννεφα επιστρέφουν ξανά. Ο νους σαν καλός δάσκαλος υπενθυμίζει όλα εκείνα που επιτεύχθηκαν κάτω από πολλά σύννεφα σκέψεων και κάπως η ψυχή επαναπαύεται στην αρχική της θέση, μα πάντα θυμάται και αναζητά εκείνη την μοναδική στιγμή που σχεδόν επαναστατικά, με ένα βήμα βρέθηκε πιο κοντά στην γλυκιά απελευθέρωση.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB