Περί αποδοχής

της Μαρίας Βασιλάκη
φωτογραφία: Αντώνης Τσαρούχας

Ενόψει καλοκαιριού, ένιωσα μια εσωτερική ανάγκη να σας μιλήσω για την αποδοχή. Την αποδοχή του εαυτού μας με όλα τα ελαττώματα και τις ατέλειές του. Το σεβασμό σε καθετί διαφορετικό από εμάς και από τα προβαλλόμενα πρότυπα.

Κοιτάς γύρω σου, στα social media, στο internet και στις διαφημίσεις και το πρότυπο της σύγχρονης γυναίκας είναι ένα. Πληθωρική με καμπύλες αλλά και αδύνατη μέση, γεμάτα χείλη και πορσελάνινο πρόσωπο. Και αναρωτιέμαι που πήγε η διαφορετικότητα, η μοναδικότητα της κάθε γυναίκας; Όλες προσιδιάζουν σε ένα πρότυπο και αυτό ακολουθούν τυφλά χωρίς καμία αμφιβολία. Γυμναστικές, δίαιτες και πλαστικές επεμβάσεις για να γίνουμε κάτι άλλο απ’αυτό που είμαστε, φιμώνοντας τον ίδιο μας τον εαυτό, τσαλακώνοντας το σώμα μας, κι όλα αυτά γιατί; Γιατί δεν μας αγαπάμε.

Και η αγάπη του εαυτού είναι ένα μείζον θέμα, ένα πολυσυζητημένο θέμα που το κουβάρι του δεν ξετυλίγεται τόσο εύκολα. Γιατί απαιτεί κόπο. Και προσπάθεια. Και εσωτερικότητα. Αλλά εμείς οι κουτοί άνθρωποι, προτιμούμε το εύκολο, την αντιγραφή. Προτιμούμε να γίνουμε άλλες απ’ το να προσαρμόσουμε τον κόσμο γύρω μας σ’ εμάς. Απ’ το να μας αποδεχτούμε. Να αγκαλιάσουμε τη μοναδικότητά μας και τη δική μας ομορφιά. Γιατί φοβόμαστε. Ναι, φοβόμαστε. Πως αν είμαστε διαφορετικές δε θα μας αποδεχτούν. Είναι έμφυτη άλλωστε η ανάγκη για επιβεβαίωση και ανύψωση του εγωισμού, αποκύημα της ανθρώπινης φύσης.

Αν θέλεις να ξεχωρίζεις πραγματικά να συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου σαν να είναι ξεχωριστός, ιδιαίτερος. Γιατί είναι. Εσύ,το πλάσμα που προσπαθείς να αλλάξεις για να μοιάσεις στο οποιοδήποτε πρότυπο, είσαι μοναδική. Έχεις άπειρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν όμορφη και διαφορετική απ’ τον άλλο κόσμο. Άλλωστε η έννοια της ομορφιάς αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο απ’ τον καθένα. Για εμένα όμορφο είναι ένα ωραίο βλέμμα ή μια όμορφη ψυχή για το διπλανό μου ένα χαμόγελο. Η ομοιομορφία είναι άχαρη και βαρετή. Και καθόλου αρεστή.

Η φύση σε προίκισε με μοναδικότητα κι εσύ αντί να την εξαίρεις, παρεμβαίνεις σε αυτή; Γιατί; Για να γίνεις κάτι που είναι αρεστό; Kι εσύ; Που χάθηκες; Σε κατάπιε η ομοιομορφία; Ή μήπως δεν σε είχες βρει πραγματικά ποτέ; Tροφή για σκέψη, λοιπόν. Να σε αγαπάς, όσο δύσκολο κι αν σου φαίνεται. Ν’ αγαπάς κάθε ατέλειά σου, κάθε σημάδι, κάθε πληγή. Είναι αυτά που σε διαφοροποιούν απ’ το διπλανό σου. Είναι το φως μες το σκοτάδι σου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

38 shares

See You In FB