Πεφταστέρια

της Κρυσταλλένιας Γαβριηλίδου

Πρόσωπα οικεία μεγάλα τραπέζια γιορτινά χρώματα αρώματα συζητήσεις και γω να ψάχνω χαμόγελο να φορέσω, συναίσθημα να ντυθώ. Εκείνα τα μάτια μου αγωνιωδώς να σε ψάχνουν, το βλέμμα μου να μένει στην άδεια σου καρέκλα, να παίρνω παρουσίες. Χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουμε. Φυσική ροή της ζωής μα δεν τη θέλω. Κάθε χρόνο αυτός ο απολογισμός, πόσοι θα μείνουμε. Ποιος θα ‘ναι ο επόμενος. Ανδροκρατούμενο πια το τραπέζι. Λείπεις. Μου λείπεις. Οι λέξεις ξεθώριασαν το νόημα τους έχασαν και πια τις τιμώ. Στο χρωστώ. Πρέπει να σημαίνουν όσα λένε για να ειπωθούν. Δεν έχει πρέπει δεν έχει γιατί. Πρέπει να ξέρεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Ότι δε μένει τίποτα να περιμένεις. Απρόβλεπτοι οι άνθρωποι. Οι στιγμές τους τα θέλω τους μα και ‘κεινα τα πρέπει τους σημαία που κυματίζει επιδεικτικά. Θα σε ήθελα πλάι μου φέτος να μη νιώθω μόνη σε έναν αχό που όλο και χαμηλώνει, φωνές να μην ξεχωρίζει πρόσωπα να μην αναγνωρίζεις και να νιώσεις ξένος ανάμεσα σε τόσους δικούς σου, μόνος όντας σε αγκαλιά. Γιορτές και μελαγχολία μπλε φωτάκια τα πένθιμα του ουρανού τα πεφταστέρια μήπως και φέτος ακουστούν οι ευχές μου. Μήπως και συ τα δεις και φανείς. Άφησα το τραπέζι τα παράτησα όλα στη μέση και πήρα τους δρόμους. Ήρθα να σε βρω εγώ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

97 shares

See You In FB