Παρ’ το αλλιώς

της Μαίρης Τσιόικα

Κάποια φωνή, μου ψιθύρισε πως όλοι εμείς που αγαπούμε τη γραφή, έχουμε μια τάση να πιάνουμε στα χέρια μας την ίδια την ζωή. Να τη ζουλάμε με δύναμη και να αφαιρούμε όλα τα ευχάριστα που μας προσφέρονται. Κρατούμε στο τέλος όλα τα άσχημα και με πείσμα τα αποδίδουμε με λέξεις. Δεν κρύβω πως με προβλημάτισε αρκετά αυτή η θέση. Πράγματι, ο κόσμος έχει ανάγκη να διαβάζει ευχάριστα νέα. Με μια βιαστική ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα μάτια μου βομβαρδιστήκαν με άσχημες ειδήσεις. Δεν μπορεί; Όλο και κάτι θετικό θα έγινε σήμερα στον κόσμο. Μήπως τελικά η άσχημη πλευρά της ζωής δεν προτιμάται μόνο από τους γραφιάδες, αλλά και από τον καθένα ξεχωριστά; Κάποτε είχα ακούσει πως όταν γεννιόμαστε κλαίμε. Όχι από πόνο, από επιλογή, πως ο άνθρωπος έχει ανάγκη το δράμα στη ζωή του, ακόμη κι αυτοί οι ευχάριστοι τύποι, με το χιούμορ το απαράμιλλο. Αποφάσισα λοιπόν, να πάω κόντρα σ’ αυτή τη μόδα της μιζέριας, της αρνητικούρας, να γράψω για όλα αυτά τα ευχάριστα που μας προσφέρονται καθημερινά και εμείς εθελοτυφλούμε.

Βάζω λοιπόν μουσική και σκέφτομαι όλα εκείνα που προσφέρουν χαρά. Η ίδια η μουσική είναι χαρά, όχι κάποια μουσική συγκεκριμένη, αυτή που ικανοποιεί τα αυτιά του καθενός. Το οξυγόνο είναι χαρά, γεμίζει τα πνευμόνια μας και ουσιαστικά πατά τον διακόπτη, για να πάρουμε όλοι μας μπρος. Σκέψου τώρα να μην υπήρχε οξυγόνο. Σκέτο δράμα θα πω εγώ. Το φως είναι χαρά, γιατί μας επιτρέπει να διακρίνουμε, όσα διακρίνουμε καθημερινά, με ευκολία. Σκέψου το σκοτάδι, σκέψου όσους ζουν στο σκοτάδι και επέλεξε να μην μπεις κι εσύ σ’ αυτό. Το νερό είναι χαρά. Όχι μόνο όταν το πίνεις, αλλά και όταν ακουμπά το δέρμα σου και το καθαρίζει μαζί με την ψυχή σου. Το ψωμί είναι χαρά κι αν έχεις πολύ από αυτό, μην το φας, άσε τίποτα και για τους άλλους, που σε χαζεύουν να το μασουλάς. Το να μοιράζεσαι είναι χαρά κι όταν δίνεις απλόχερα σε όσους το έχουν ανάγκη, είναι διπλή χαρά. Το ίδιο το σώμα σου είναι χαρά, κουβαλά την ψυχή σου κάθε μέρα, χωρίς κανένα παράπονο, σου επιτρέπει να νιώθεις, να αισθάνεσαι, να γεύεσαι, να ζεις.

Σίγουρα ζούμε σε μια εποχή που η δυστυχία, κυριεύει αυτόν εδώ τον κόσμο. Δεν θα σου πω να προσπερνάς όλα τα άσχημα, δεν θα σου πω να μη ζεις το δράμα. Ξύπνα όμως μια μέρα, προσέγγισε τη χαρά, όπως έκανα κι εγώ σήμερα. Όχι μην ψάξεις πολυτέλειες, κότερα, βίλες και ακριβά αμάξια. Η χαρά είναι μέσα σου, γύρω σου, όχι σε μια εικονική σελίδα. Ρίξε κλεφτές ματιές στο ψέμα της εποχής, μη ζεις όμως μέσα σ’ αυτό. Ίσως τότε, τα μάτια σου βομβαρδιστούν με χρώματα και όχι με δυσάρεστες ειδήσεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαίρη Τσιόικα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

145 shares

See You In FB