Το παιδικό… «συναίσθημα»: Το ‘χεις ακόμα; (Μέρος δεύτερο)

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Χρήσιμο θα είναι να μπούμε για μια στιγμή στον μικρόκοσμο των παιδιών. Γεγονός είναι θαρρώ, ότι τα παιδιά βλέποντας μία ταινία κινουμένων σχεδίων το απολαμβάνουν -με κάθε έννοια-, το γουστάρουν τούτο που βλέπουν και λαμβάνουν μέσα απ’ αυτό. Και ναι όντως, η κάθαρση στο τέλος της ιστορίας είναι βασική, όλοι την περιμένουμε μηδενός εξαιρουμένου. Εννοώ την αγάπη που τελικά εκδηλώνεται και επικρατεί, το ευτυχισμένο τέλος των ηρώων («και ζήσαν αυτοί καλά και ‘μεις καλύτερα»). Την γαλήνη που ακολουθεί μετά από όλα τα εμπόδια που έχουν περάσει οι πρωταγωνιστές, τη λιακάδα που έπεται της καταιγίδας και τα συναφή.

Εμείς, ως μεγάλοι τι κάνουμε; Σκεφτόμαστε – ΤΟ ΚΑΙΜΕ καθ΄ όλη τη διάρκεια, συνειδητά ή ασυνείδητα. Εγώ λοιπόν έχω πιάσει την αφεντιά μου να το κάνει. Ένα αγαπημένο μου παιδικό είναι το «Beauty and the Beast» και πιστεύω αντιπροσωπεύει αμιγώς τη γενιά μου. Πολλές φορές ενθυμούμαι την υπέρτατη στιγμή των παιδικών μου χρόνων, όταν η Βell ανακαλύπτει επιτέλους τη βιβλιοθήκη που βρίσκεται μες στο παλάτι. Δεν επρόκειτο απλά για μια βιβλιοθήκη αλλά, κατ’ εμέ τουλάχιστον, για έναν επίγειο παράδεισο. Αποτελούσε κάτι το εξαίσιο, κάτι πολύ σημαντικό τότε, που είχε καταλάβει το δικό του χώρο μέσα στα παιδικά μου βιώματα. Έβλεπα την ίδια σκηνή κατ’ εξακολούθηση και μου προξενούσε το ίδιο δέος χωρίς αυτό να εξασθενεί με τον καιρό. Ως ενήλικη πλέον, έχοντας κλείσει και επισήμως τον κύκλο του ονειροπόλου έφηβου και χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο τον ορθολογισμό και τον ρεαλισμό στην καθημερινότητα, εξακολουθώ να ανακαλώ ώρες-ώρες τη συγκεκριμένη, χαραγμένη εμπειρία του παρελθόντος. Συλλογίζομαι τώρα πόσο έξοχη την έβρισκα, τον ενθουσιασμό που ένιωθα τη στιγμή που επιτέλους, η ηρωίδα ανακαλύπτει τον κόσμο των βιβλίων μέσα σε εκείνο το πραγματικά αχανές και συνάμα πανέμορφο χώρο του παλατιού. Δεν σκεφτόμουν τίποτα, άφηνα να με απορροφήσει η οθόνη, να με συνεπαίρνει η μουσική, μαγευόμουν μαζί με την πρωταγωνίστρια, ταυτιζόμουν μαζί της. Ευχαριστιόμουν. Αυτό συνέβαινε επανειλημμένα για όσο ήμουν παιδί. Μετά μεγάλωσα (η παγίδα για την οποία μιλούσε ο Πήτερ) ξέρετε…

Ανακάλεσα λοιπόν, σχεδόν επίτηδες τη σκηνή αυτή τοποθετώντας τη στο παρόν. Εντάξει: ακόμα μου φαίνεται θαυμάσια, ωστόσο έπεσα στην παγίδα που περίμενα. Καθώς έφερα στο νου μου την όψη της βιβλιοθήκης, την οποία διατηρώ έως τώρα άψογα στην μνήμη μου, προβληματίστηκα και έθεσα το εξής «φοβερό», ανυπέρβλητο ερώτημα που γκρέμισε με μιας την εντύπωση που είχα στο παρελθόν: «Ποιος, πότε και γιατί καθάριζε αυτή τη βιβλιοθήκη;! Έπρεπε να υπάρχει απαραιτήτως μία τζαμαρία ώστε να καλύπτει όλα αυτά τα βιβλία για να μη στρογγυλοκαθίσει η σκόνη επάνω, ανάμεσα και τριγύρω τους!» Σχεδόν φρίκαρα. Υπερβολή; Μπορείς να απευθυνθείς σε φίλους και γνωστούς, common, κάτι παρόμοιο έχει γεννηθεί ή έστω κυοφορηθεί για μερικά δευτερόλεπτα στο μυαλουδάκι τους. Άλλο αν δεν το ξεστόμισαν! Το ότι κάτι όμως μπορεί να εκπροσωπεί πολύ κόσμο, δεν σημαίνει ότι είναι και το σωστό. Ιδιαίτερα, όταν αυτό επισκιάζει την ψυχή σου. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι; Ενδεχομένως κάτι απλό, αλλά συνειδητά και με θέληση.

Κράτα στο μυαλό σου και μη ξεχνάς: Ότι αφήνεις σε αφήνει, τίποτα δεν χαρίζεται. Αναγνώρισε, δέξου ότι μεγαλώνεις, ναι, αυτό είναι ώριμο και το σωστό από μέρους σου. Αλλά επέτρεπε σε μια παιδική φλόγα να τρεμοπαίζει στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Αυτή θα σου δώσει το φως ώστε να συνεχίσεις να ζεις τη ζωή που θέλεις. Είναι ένα καλό ξεκίνημα. Όπως όταν μάθαινες κάποτε να περπατάς και ο κόσμος γύρω σου χαμογελούσε. Μάθε να συνεχίζεις. Και θα βλέπεις ακόμα κάποια μικρά χαμόγελα γύρω σου, γιατί ακόμα υπάρχουν και γιατί θα γνωρίζουν αυτό που τώρα γνωρίζεις κι εσύ.

Το πρώτο μέρος βρίσκεται εδώ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB