Ό,τι πραγματικά αξίζεις

της Βίκυς Μπάλλου

Κυλούν αθόρυβα οι μέρες.
Ξυπνάς και ντύνεσαι μηχανικά για να εκτελέσεις γι’ άλλη μια φορά την ανεπιθύμητη -μα πάντα υπάρχουσα- ρουτίνα.
Περπατάς στο δρόμο αυτόματα σχεδόν, απλά τοποθετώντας το ένα βήμα πίσω από το άλλο. Έτσι, άσκοπα.
Αρπάζεσαι με το παραμικρό. Ξεσπάς σε όποιον δεν φταίει.
Ανοίγεις την πόρτα του γραφείου, λέγοντας ένα άψυχο «καλημέρα». Σαν από υποχρέωση.
Και αφού περνάς όλη σχεδόν τη μέρα σου, μπροστά σε έναν υπολογιστή, εκτελείς ξανά την ίδια διαδρομή για να γυρίσεις σ’ ένα σπίτι που σου μοιάζει φυλακή.
Γιατί και εκεί σε περιμένουν υποχρεώσεις, καβγάδες, καθώς και διάφοροι φόροι και λογαριασμοί, που λήγουν τέλος του μήνα.
Κάνεις και εκεί μηχανικά τα πάντα.
Λίγο πριν πας να κοιμηθείς χαζεύεις στην τηλεόραση, χωρίς να ανταλλάσεις κουβέντα. Εκτός αν είσαι στο facebook, ρίχνοντας μια ματιά στην υποτιθέμενη ζωή των άλλων.
Όταν νυστάξεις, δεν λες ούτε ένα «καληνύχτα» και σέρνεις αργά τα πόδια σου προς το υπνοδωμάτιο.
Και όταν μετά από κενές ή αγχώδεις σκέψεις σε παίρνει ο ύπνος, βασανίζεσαι από εφιάλτες ή -ακόμα χειρότερα- ο ύπνος σου είναι εντελώς κενός. Άδειος.

Και μια ολόκληρη ημέρα, δεν έχεις χαμογελάσει ούτε μια φορά.
24 ώρες δεν έχεις πει ούτε ένα «σ’αγαπώ». Δεν έχεις αγκαλιάσει -ούτε καν με το βλέμμα- έναν άνθρωπο. Δεν έχεις συζητήσει με κανέναν, να βγάλεις από μέσα σου ό,τι σε πονά, ό,τι σε βασανίζει.

Μέχρι που έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν ζεις… Απλά υπάρχεις.
Και είναι τόσο θλιβερό αυτό. Σου χαρίζεται απλόχερα μια μέρα και εσύ την αφήνεις κενή. Χωρίς αγάπη, χωρίς χαμόγελο, χωρίς έρωτα, χωρίς μια αισιόδοξη σκέψη.

Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Είναι κρίμα και άδικο. Μην σε σπαταλάς έτσι άσκοπα.
Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα, μα σίγουρα δεν λύνονται με αυτόν τον τρόπο.
Με το να αποξενώνεσαι και να μην ανταλλάσσεις μια ουσιαστική κουβέντα, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα.

Αύριο λοιπόν, βάλε το ξυπνητήρι λίγο πιο νωρίς .
Βγες στο μπαλκόνι και κοίταξε τον ήλιο που ανατέλλει. Ακόμα και αν δυσκολεύεσαι από τις ψηλές ομοιόμορφες πολυκατοικίες ,θα βρεις εκείνο το σημείο απ’ όπου φαίνεται ο γαλανός ουρανός με τα πρωινά λευκά σύννεφα… Πάντα υπάρχει.
Αφουγκράσου για λίγο την ησυχία της πόλης, αυτήν την ώρα που δεν περνούν αυτοκίνητα.
Κι ύστερα μπες στο σπίτι, πήγαινε στον καθρέφτη και φόρεσε το πιο γλυκό σου χαμόγελο για να ξεκινήσεις την μέρα. Ακόμα και αν νιώθεις ότι δεν υπάρχει λόγος για να χαμογελάσεις , κάν’ το, και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι σήμερα θα βρεις τουλάχιστον έναν τέτοιον λόγο.
Πριν φύγεις για τη δουλειά φίλησε τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα… Ή αν δεν είναι κοντά σου στείλε τους ένα μήνυμα ή καλημέρισέ τα με μια τρυφερή σκέψη.
Στο δρόμο για τη δουλειά, δώρισε ένα ζεστό βλέμμα σε εκείνον τον αγέλαστο κύριο. Σίγουρα το έχει ανάγκη.
Μα και όταν φτάσεις στο γραφείο, πες μια κουβέντα με τους συναδέλφους σου, βάζοντας στην άκρη ανταγωνισμούς και διχόνοιες. Έτσι οι υπόλοιπες ώρες εργασίας, σίγουρα θα κυλήσουν πιο όμορφα.
Όταν γυρίσεις στο σπίτι αγκάλιασε τους ανθρώπους σου. Δώσε τους ένα φιλί.
Θα νιώσεις πανέμορφα… Το ίδιο και εκείνοι.
Άσε λίγο στην άκρη το κινητό, τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις και μίλησε μαζί τους. Άνοιξε την καρδιά σου και πες τι σε απασχολεί.

Και το βράδυ, μην δεις τηλεόραση. Μίλα με έναν φίλο στο τηλέφωνο. Διάβασε ένα βιβλίο. Χάρισε στον εαυτό σου λίγες στιγμές με ευχάριστες μελωδίες από το ραδιόφωνο. Πήγαινε μια βόλτα… Μόνος ή με παρέα.

Και όταν ξαπλώσεις, πες «ευχαριστώ» γιατί είχες τουλάχιστον έναν άνθρωπο να αγκαλιάσεις σήμερα. Σκέψου ό,τι όμορφο συνέβη. Ακόμα και το πιο απλό θα γλυκάνει την ψυχή σου.
Βάλε ένα στόχο. Κάνε μια ευχή.
Και φρόντισε –όσο περνά από το χέρι σου- να την πραγματοποιήσεις την επόμενη μέρα.
Γιατί το χρωστάς σε σένα. Γιατί το αξίζεις!

Ετικέτες: ,

Related Posts

Βίκυ Μπάλλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

65 shares

See You In FB