Ό,τι αξίζει μένει

της Μαρίας Βασιλάκη

Κι αν καμιά φορά χανόμαστε μέσα στο πλήθος να μου το λες
Κι αν καμιά φορά δε σου λέω σ’αγαπώ να είσαι εκεί για να μου το θυμίζεις
Κι αν ποτέ γκρινιάζω να είσαι εκεί να με συνεφέρνεις
Δεν είμαι τέλεια το ίδιο κι εσύ
Αν με πιάσεις να μιλάω για τη δύσκολη ζωή μου να μου τα χώνεις
Όπως κάνεις πάντα για να μου βάλεις μυαλό
Ή τότε που κλαίω γιατί είμαι ευαίσθητη και οι σκέψεις μου σκοτεινές
γιατί δεν με αγαπώ αρκετά, τότε που μου σκουπίζεις τα δάκρυα και μου δίνεις κατευθύνσεις,
Τότε σε εκτιμώ
Και τότε καταλαβαίνω πόσο σπάνιος είσαι
Στα καλά μου, απλά ξεχνιέμαι
Ίσως και να αγνοώ το πόσα κάνεις για μένα
Στα βαθιά είσαι εκεί
Τα επιφανειακά δεν ήταν ποτέ φίλοι σου.
Κι εγώ να ξέρεις στις λύπες μου σε θέλω, σε έχω ανάγκη
Για να γίνομαι καλύτερη και να μαθαίνω
Λατρεύω να μαθαίνω δίπλα σου
Κι έχουμε ήδη κάνει τόσο δρόμο
Και κοίτα θα καταφέρουμε κι άλλα τόσα.
Σ’αγαπώ γιατί χωρίς εσένα απλά δεν έχει νόημα.
Γιατί η ζωή δεν είναι παραμύθι
Και έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί που απλά σε επιλέγω γιατί είσαι κομμάτι μου
Και τα κομμάτια σου δεν τα πετάς
Μα τα στολίζεις με πέτρες διαλεχτές από όμορφους κόσμους.
Με όλο σου τα είναι τα διακοσμείς για να είναι όπως πρέπει. Με το αίμα απ’ τις φλέβες σου αν χρειαστεί ακόμα.  
Γιατί ό,τι αξίζει μένει, δεν σκορπά.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μαρία Βασιλάκη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

134 shares

See You In FB