Όταν θέλουμε μπορούμε… Κι όταν μπορούμε πάει να πει πως θέλουμε.

της Μαρίας Στυλιανού

Οι δυνατότητές μας είναι πολλές, το ίδιο και η δύναμη που κουβαλάμε μέσα μας. Απλά δεν το ξέρουμε, ή το παρακάμπτουμε και το προσπερνάμε. Πρέπει να φτάσουμε στα άκρα καμιά φορά, για να το συνειδητοποιήσουμε. Να πιάσουμε πάτο, να γονατίσουμε, να νιώσουμε εκείνο το συναίσθημα της μοναξιάς, της ανασφάλειας, της απόγνωσης. Να νιώσουμε την απώλεια. Μονάχα τότε, μπορούμε να βγάλουμε φτερά για να πετάξουμε, να βρούμε λύσεις στα προβλήματά μας, διεξόδους σ’ ό,τι μας απασχολεί, ό,τι μας καταδικάζει να βιώνουμε όλο αυτό τον κυκεώνα, νιώθοντας απελπισμένοι και αβοήθητοι.

Συνήθως, εσφαλμένα ποντάρουμε σε ανθρώπους που θεωρούμε φίλους μας, σε συγγενείς που νιώθουμε πως είναι αίμα μας, στην οικογένεια που θεωρούμε πως έχει υποχρέωση και καθήκον να τρέχει ξωπίσω μας μέχρι τα βαθιά μας γεράματα… Kι αυτό γιατί δεν έχουμε μάθει από νωρίς να βγάζουμε τα κάστανα απ’ τη φωτιά, γιατί δεν πιστεύουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, γιατί νομίζουμε πως δεν έχουμε ικανότητες στο να επιλύουμε τα προβλήματά μας. Μάθαμε να ζητάμε βοήθεια, να περιμένουμε από τους άλλους λες και υπογράψαμε κάποιο συμβόλαιο που λέει, πως μια ζωή θα μας κρατάνε οι άλλοι από το χέρι και θα φροντίζουν οι άλλοι να μας ξελασπώνουν.

Κάθε άνθρωπος, έχει τη δύναμη να κάνει χίλια δυο πράγματα από μόνος του. Χωρίς να χρησιμοποιεί ξένα δεκανίκια, χωρίς να στηρίζεται σε ξένες πλάτες, χωρίς να χρειάζεται να χτίζει τη ζωή του με τούβλα από ψευδαισθήσεις και ακάλυπτες σαν επιταγές υποσχέσεις, χωρίς να εξαγοράζεται. Δεν χρειάζεται να υποχρεώνεται από κανέναν και φυσικά απαγορεύεται να ζητιανεύει ψίχουλα από δεξιά κι αριστερά σαν αδέσποτο. Προσπάθεια θέλει, υπομονή και επιμονή και έναν αγώνα δρόμου διαρκείας. Έτσι εξασφαλίζονται τα εισιτήρια για το ταξίδι στην αυτονομία αλλά και στη δικαίωση. Αλλιώς είναι βρε αδελφέ, να κάνεις κάτι με τα δυο σου χέρια και αλλιώς να το κάνουν άλλοι για σένα. Άλλη η αξία κι άλλη η μαγκιά.

Αν θέλουμε λοιπόν πραγματικά να νιώσουμε δυνατοί, θα πρέπει πρωτίστως να μάθουμε να είμαστε αυτόνομοι, συνεπείς και υπεύθυνοι… Και να τολμάμε. Κι αν παρεμπιπτόντως κάνουμε λάθη κατά τη διαδρομή, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος, δεν θα πληρώσουμε πρόστιμο και γι’ αυτά… Άλλωστε, τα λάθη είναι ανθρώπινα και κατά κάποιον τρόπο, αναγκαία κι έχουν πάντα κάτι να μας διδάξουν. Από εμάς εξαρτάται, από την αξιοπρέπεια που κουβαλάμε μέσα μας κι από το πόσο θέλουμε να πετύχουμε το στόχο μας, γιατί πολύ απλά, όταν θέλουμε, μπορούμε κιόλας!

Ετικέτες: , ,

Related Posts

Μαρία Στυλιανού
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB