Όταν έχεις την ανάγκη…

της Θεοδώρας-Φωτεινής Βλαχοπούλου
Φωτογραφία: Marta Bevacqua

Και έρχεται η στιγμή που έχεις την ανάγκη. Την ανάγκη ενός ανθρώπου. Συνήθως, κάποιου συγκεκριμένου. Κάποιου που δεν μπόρεσε να είναι εκεί ή ίσως δεν ήθελε. Και τα δύο πονάνε εξίσου. Και στα δύο υπάρχει ένα κενό, μία απουσία παγερή. Μία ανάγκη που τελικά εμπεριέχει πολλά ερωτήματα. Γιατί; Πώς; Σε ποιον;
Είναι κάτι βράδια σαν και αυτά που δεν μπορείς να ανασάνεις. Ψάχνεις απεγνωσμένα να ανοίξεις ένα παράθυρο και να σε χτυπήσει λίγος κρύος αέρας. Νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι, που δεν λέει να λυθεί. Θέλεις να μιλήσεις, αλλά δυστυχώς δεν είναι εκεί. Δε σε νοιάζει που δεν είναι κανένας άλλος, σε ενδιαφέρει μόνο που δεν είναι εκείνος. Αυτά τα δύο μάτια που σε κοιτάνε και βλέπουν μέσα στην ψυχή σου. Που καταλαβαίνουν τον πόνο σου πριν καν τον αναφέρεις. Ξέρεις, πολλές φορές το σπίτι μας δεν είναι τέσσερις τοίχοι, αλλά δύο μάτια και ένα καρδιοχτύπι.
Και στέκεσαι εκεί μόνος και σκέφτεσαι γιατί. Γιατί να μην είναι εδώ, μαζί σου, τώρα που τον χρειάζεσαι πιο πολύ από ποτέ. Τώρα που θέλεις έναν άνθρωπο να σε σηκώσει και να σου πει «προχώρα, θα είμαι εδώ». Εκεί που ψάχνεις τις δυνάμεις σου, γιατί κάπου τις έχασες στον δρόμο. Όλοι μας κουβαλάμε φορτία, από το πρωί έως το βράδυ. Όμως κάποιες στιγμές θέλεις κάπου να τα ακουμπήσεις, για να ξεκουραστείς. Κάποιον που θα δεχθεί να τα κουβαλήσετε μαζί. Μα όταν φτάνει εκείνη η ώρα, συχνά είσαι μόνος.
Θέλεις τόσο πολύ να τον φωνάξεις, να τρέξεις να τον ψάξεις και να πέσεις στην αγκαλιά του. Να νιώσεις την ασφάλεια που έχει να σου προσφέρει και την θαλπωρή. Να καθίσετε, να ανάψετε ένα τσιγάρο και να του πεις δυο λόγια για τα βράδια που δεν περνάνε, που αργεί να ξημερώσει. Μα κάτι πάντα σε κρατάει πίσω. Η απόσταση; Οι επιλογές; Πάντα υπάρχει κάτι που δημιουργεί ένα χάσμα ανυπέρβλητο. Μία μοναξιά, που πονάει και κάτι δάκρυα ανασφάλειας. Και εκεί αναρωτιέσαι αν όχι σε εκείνον, τότε σε ποιον;
Έχεις το κινητό στα χέρια μα διστάζεις να πατήσεις το κουμπί της αποστολής. Το μήνυμα είναι απλό και τα εμπερικλείει όλα σε δύο μονάχα λέξεις: «σε χρειάζομαι». Φοβάσαι όμως μη γίνεις βάρος, δε θέλεις να παρενοχλήσεις την ησυχία του και το κυριότερο δε θέλεις να τον ζαλίσεις με τα προβλήματά σου. Σκέφτεσαι πως σίγουρα και εκείνος θα έχει τα δικά του βάσανα. Δεν ξέρεις αν είναι πρόθυμος να σε ακούσει. Αν είναι σε θέση να σου προσφέρει αυτήν την ασφάλεια που ζητάς. Αν μπορεί…
Και τελικά είσαι εσύ στο ίδιο πλάνο, με τα ίδια αναπάντητα ερωτήματα να κοιτάς το φεγγάρι. Να σιγοψιθυρίζεις τις σκέψεις σου στα αστέρια, εναποθέτοντας τις ελπίδες σου σε εκείνα. Να ανάβεις εκείνο το τσιγάρο, που ευελπιστούσες να κάνεις μαζί του. Να κάνεις την ανάγκη αυτή εχθρό σου, για τα θέλω που δεν εκπληρώθηκαν…για τη νύχτα που δεν ξημέρωσε ποτέ…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Avatar
by
Feelings. Facts. Faces. Full of Beauty. Fwords.
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB