Όσα θα έλεγα στον άλλο μου εαυτό

της Φανής Μιχαήλ

Άλλε μου εαυτέ, θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάποια πράγματα… Δεν σε ξέρω τελικά όσο καλά νόμιζα ή θα ήθελα… Δεν ξέρω τόσα πολλά για εσένα, επειδή φοβάσαι πολύ να μου τα δείξεις ή να με κάνεις να τα καταλάβω από μόνη μου. Τελικά, έχεις κι εσύ πολύ εγωισμό και πείσμα σαν κι εμένα. Κάθε φορά, που έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις και εμπειρίες που δεν έχεις αντιμετωπίσει ξανά, με εκπλήσσεις μοναδικά κι όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο.

Κρυφέ μου εαυτέ, κι εγώ δεν είμαι αθώα, κι εγώ σου κρύβω πράγματα, κυρίως για αυτά που νιώθω, επειδή ξέρω ότι όταν τα παραδεχτώ σε εσένα, τα συναισθήματά μου είναι πια δεδομένα και δεν μπορούν να αλλάξουν, πρέπει να τα αντιμετωπίσω πια και να μην τα κρύβω, ακόμη κι από εσένα, που θα έπρεπε να είσαι ο πρώτος που τα φανερώνω.
Ανεξερεύνητε εαυτέ μου, μπορείς κάθε μέρα να αλλάζεις και να προσαρμόζεσαι τόσο εύκολα τελικά, ακόμη και στα πιο άγνωστα «χωράφια», ακόμη κι απέναντι στους ανθρώπους για τους οποίους αμφιβάλλεις κατά βάθος κι αυτό είναι το πιο θετικό χαρακτηριστικό σου. Ευτυχώς, που μπορούν ακόμα να συμβαίνουν πράγματα και να εκπλήσσομαι με την αντίδρασή μου. Ελπίζω, ότι όπως το βρίσκω εγώ γοητευτικό, να το βρίσκουν κι οι υπόλοιποι. Μου αρέσει που δε με αφήνεις ποτέ να βαριέμαι με όλα αυτά που ζούμε, είτε θετικά, είτε αρνητικά. Αν και υπάρχουν κάποια πράγματα, που θα ήθελα να βελτιώσουμε λίγο για να μπορέσουμε να αντέξουμε τη συνύπαρξή μας.

Στα λάθη μας, είμαι η πρώτη και η τελευταία που μας κρίνει, στα σωστά είμαι η τελευταία που μας επιβραβεύει. Λάθος το ξέρω, έχεις κι εσύ τα δίκια σου, αλλά να σου πω κάτι κι εσύ ακριβώς τα ίδια κάνεις. Στα λάθη μου, πρώτος με κατακρίνεις και στα σωστά μου, τελευταίος μου λες «μπράβο». Πρέπει να λύσουμε αυτό το θέμα της αυτοκριτικής και της αυτοεπιβράβευσης, όσο περνάει ο καιρός, για να μπορούμε να συμβιώνουμε κάπως πιο εύκολα και ποιοτικά. Πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βοηθήσουμε τους υπόλοιπους με τα προβλήματά τους χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα και να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με τα δικά μας.

Αυτό που έχω καταλάβει όσο περνάει ο καιρός και μας ανακαλύπτω λίγο παραπάνω, είναι ότι σίγουρα δεν έχουμε όρια υπομονής και επιμονής. Όμως, δε θέλω να αλλάξουμε, όσο δύστροπη κι αν είμαι, έτσι με συμπαθώ και με έχω συνηθίσει πια. Πρέπει να συμβιβαστώ ότι αυτόν τον εαυτό έχω και δε γίνονται επιστροφές. Σχεδόν σε όλα μου τα χαρακτηριστικά έχει γίνει αυτό, αλλά πάντα υπάρχουν στάδια βελτίωσης.
Κάτι τελευταίο, πρέπει να μάθουμε να μη κρύβουμε ό,τι νιώθουμε από τους υπόλοιπους. Μόνο έτσι, θα μάθουμε πότε πρέπει να μιλάμε και πότε όχι, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα συνεχίσει η ψυχή να είναι υγιής και δυνατή. Κι έτσι δεν θα μαζεύω μέσα μου όσα αρνητικά συναισθήματα έχω, ζώντας εκρήξεις όταν δεν αντέχω πια, που είναι αρκετά καταστροφικές.

Έχω πολλά ακόμη που θα μπορούσα να σκεφτώ και θα ήθελα να σου πω, αλλά θα αρκεστώ σε αυτά προς το παρόν. Μη μου κρύβεσαι άλλο πια, λοιπόν, τώρα που τα πάμε τόσο καλά και θα προσπαθήσω κι εγώ να κάνω το ίδιο. Έχουμε ακόμη μια ζωή μπροστά μας να ζήσουμε, τόσα πολλά να βιώσουμε που  είναι άδικο να ταλαιπωρούμε τους γύρω μας κι ο ένας τον άλλον.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

62 shares

See You In FB