Όσα ποτέ δεν είπα

της Kate Hilverost

Υπάρχουν άνθρωποι που συναντάς μονάχα μια φορά στη ζωή σου. Μια και καλή. Αναρωτιέμαι, υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν τον παράξενο άνθρωπο που συνάντησα τότε; Πως μπορεί κάποιος να είναι τόσο αλλόκοτος; Δεν μπορώ να καταλάβω, πως γίνεται κάποιος, να μην αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να ζήσει πράγματα, να προσποιείται πως γελάει, πως διασκεδάζει, πως περνάει καλά, πως αισθάνεται, πως παίζει. Πως καταλαβαίνει.

ΤΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ; ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ; ΠΩΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ;
ΣΤΟΧΑΖΟΜΑΙ, ΩΣ ΘΕΑΤΗΣ ΠΛΕΟΝ, ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΝΟΣ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΛΥΠΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝ, ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΕΥΔΑΙΜΩΝ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΑΡΓΑ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΥΧΓΩΡΟΧΑΡΤΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ, ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΟΝΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΔΙΝΑ.

Σκόρπιες σκέψεις ενός ανήσυχου μυαλού, αδύνατον να μπουν στη σειρά.
Ποια ασθένεια μεταδίδεται με το βλέμμα; Φοβάμαι ότι την έχω.
Στις σκυθρωπές μου μέρες, δεν φοβάμαι τον καιρό. Φοβάμαι έμενα.
Τον ακούω από μακριά που γελάει, ποσό μου λείπει να ξέρω ότι είμαι εγώ ο λόγος που γελάει;
Κι εκείνο το βλέμμα που με διαπερνά όσο κανένα;
Κι εκείνο το χάδι που άλλο τόσο τρυφερό δεν είχα νιώσει ξανά;
Κι εκείνη η αγκαλιά που μου λείπει, τις νύχτες που δεν κοιμάμαι;
Κι εκείνα, όλα εκείνα, που δεν πρόλαβα να πω;
Έχω ξυπνήσει ή κοιμάμαι; Βλέπω τη θλίψη μου στα δικά σου μάτια λες και φταίω εγώ. Όμως δεν φταίω.
Ήθελα μόνο να πάρεις λίγη από τη θλίψη μου.
Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που σε είδα, παράξενο συναίσθημα, χαρά και λύπη μαζί. Δεν περίμενα ποτέ πως τα πράγματα θα έπαιρναν τέτοια τροπή κι εγώ θα έπεφτα στην παγίδα, γιατί παγίδα είναι ο έρωτας. Αν είναι όντως έρωτας, αυτό το παράξενο συναίσθημα που ένιωσα τότε.

Αβάσταχτος πόνος. Δεν αντέχεται. Πρώτη και τελευταία φορά που ένιωσα έτσι. Πρώτη και τελευταία… Δεν μπορώ δεύτερη φορά. Μα δεν είναι φοβερό που κάποιοι άνθρωποι υπάρχουν στη ζωή σου μόνο από μακριά;

Κι έμενα τώρα, ποιος θα πάρει το χειμώνα απ’ την καρδιά μου;
Να ξέρεις, πως αν κάτι έμαθα με τον καιρό, είναι πως ο έρωτας είναι πάντα μόνος.
Δηλαδή, κάτσε λίγο να το σκεφτώ. Όταν μου λέει κάποιος «ΧΑΜΟΓΕΛΑ» τι εννοεί; Νομίζω ότι αυτή η λέξη είναι σύνθετη, χαμός και γελώ. Το γέλιο μου δηλαδή προκαλεί χαμό σε κάποιον και το δικό του γέλιο προκαλεί χαμό σε μένα αντίστοιχα;
Μπορεί ένα γέλιο, να προκαλέσει μια τέτοια αναστάτωση που δεν έχει προηγούμενο;

Για ότι ένιωσα δε ζήτησα ανταλλάγματα.
Ξέρεις τι σκέφτομαι; Ίσως από τους ανθρώπους που δεν ζητήσαμε ποτέ τίποτα, να περιμέναμε τα πιο πολλά.
Το σίγουρο είναι πως μιλάω μονάχα σε σένα, για σένα. Σε ξέρω καλύτερα απ’ όσο νομίζεις.

Δεν είμαι τρελή.

Μπορεί να τα κράτησα όλα αυτά μέσα μου και ποτέ να μην σ’ τα είπα, όμως κάθε φορά που σε κρυφοκοίταζα σ’ τα έλεγα με τα μάτια. Σ’ τα λέω ακόμα με τα μάτια.

Κοίταξέ με. Ίσως να καταλάβεις.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Kate Hilverost
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

80 shares

See You In FB