Όσα η αγάπη μας χρωστά

της Φανής Μιχαήλ

Οι μέρες κυλάνε ήρεμα, με βασανιστικά μαθηματική ακρίβεια. Πολλές φορές η ζωή, απλά μας προσπερνάει και δεν προλαβαίνουμε όχι απλά να μην το συνειδητοποιήσουμε, αλλά ούτε καν να το δούμε. Υποχρεώσεις, δουλειές, σχέσεις, στιγμές, καθημερινά γκρεμίζουν τις ελπίδες πολλών ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν το αναπάντεχο, το απροσδόκητο και το όμορφο, το δώρο της αγάπης. Νομίζουν ότι απλά τους προσπερνάει και πάει να βρει άλλους αποδέκτες, πιο άξιους και πιο έτοιμους.

Όλοι μας έχουμε ζήσει σχέσεις, έρωτες και αγάπες, που μας πληγώσανε, μας εκμεταλλεύτηκαν, πήραν κομμάτια μας και ποτέ δεν τα γυρίσανε πίσω. Σχέσεις στις οποίες δώσαμε ό, τι είχαμε και δεν είχαμε, όσο αντέχαμε και πολλά παραπάνω, χωρίς κάποιος να το εκτιμήσει ή να μπει στη διαδικασία να αναρωτηθεί τι σήμαινε αυτό για εσένα που έδινες όσα περισσότερα μπορούσες. Δεν τον ενδιέφερε να μπει στη διαδικασία να μάθει, έστω απλά κι από περιέργεια, δεν τον ένοιαζε καν. Μόνο και μόνο γι’ αυτό, μη στεναχωριέσαι που αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πια στην ζωή σου, δεν ήταν άξιοι να σταθούν δίπλα σου και να συνεχίζουν να μοιράζονται στιγμές μαζί σου.

Μη μου απογοητεύεσαι, όμως, και μαζί με εσένα δεν απογοητεύομαι κι εγώ, επειδή κι εγώ σαν κι εσένα είμαι, κατά βάθος αθεράπευτα ρομαντική, με τεράστια ανάγκη να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Ξέρεις πόσοι σαν κι εμάς υπάρχουν εκεί έξω, είναι μόνοι τους και σκέφτονται ακριβώς όπως κι εμείς κι απλά ακόμη δεν έχει τύχει να τους συναντήσουμε στο δρόμο μας, ή μπορεί και να τους συναντήσαμε κι απλά να τους προσπεράσαμε; Δεν είμαστε μόνοι, λοιπόν, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν τη ίδια ανάγκη να ζήσουν το απόλυτο, αναλόγως πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας τους.

Να σου πω κάτι, όλοι θα το ζήσουμε κάποια στιγμή, ακριβώς όπως το ονειρευόμαστε, απλά ακόμη δεν είναι η ώρα, ίσως να μην είμαστε έτοιμοι ακόμη, ίσως να μην υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, ίσως να μην έχουμε αδειάσει ακόμα από μέσα μας όλα τα «τοξικά» που κουβαλάμε από προηγούμενες σχέσεις και εμπειρίες, ή ίσως πολύ απλά να μην έτυχε ακόμη. Ξέρεις, όμως, πολύ καλά, όπως κι εγώ, ότι η ζωή σου το χρωστάει, κι ακόμη κι αν αργεί καμιά φορά, πάντα κλείνει με τους λογαριασμούς της. Εκτός από την ίδια τη ζωή, μας το χρωστάει η αγάπη. Μας χρωστάει χαμόγελα, ματιές, όμορφα βράδια κι ακόμη πιο όμορφα ξημερώματα, ζαλισμένες αγκαλιές και φιλιά, σιωπηλές μαγικές στιγμές, μπλεγμένα χέρια κι συγχρονισμένες ανάσες, γαλήνη και πληρότητα. Όπως της χρωστάμε κι εμείς, όλα αυτά που ονειρευόμαστε και θέλουμε να ζήσουμε και να μοιραστούμε.

Μην απογοητεύεσαι, θα έρθει κι εσένα η ώρα σου και όταν έρθει θα συμβεί τόσο ξαφνικά, φυσικά και σιωπηλά, που ούτε καν θα το καταλάβεις. Σαν από καιρό να σχεδιαζόταν κάτι γύρω σου κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι τίποτα, σαν κάποιος να έκανε σχέδια πίσω από την πλάτη σου, αλλά μόνο για το καλό σου.
Όσα έδωσες σε αυτούς που δεν το άξιζαν και δεν τα πήρες ποτέ πίσω, θα έρθει η ώρα που θα γυρίσουν ξανά σε εσένα και αυτή τη φορά πολλαπλασιασμένα. Μη χάνεις την ελπίδα σου, την όρεξη σου, τη διάθεση σου, την επιμονή σου και την υπομονή σου, θα έρθει εκείνη η μέρα που θα ανοίξεις τα μάτια σου, θα χαμογελάσεις, θα κοιτάξεις δίπλα σου και θα αντικρίσεις, όλα εκείνα που η αγάπη σου χρωστά, σε δύο μάτια που θα βλέπουν μόνο εσένα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

138 shares

See You In FB