Όσα γράφω για ‘σένα

της Νίκης Ζουράρη

Ξέρεις, πονάει πολύ να αγαπάς κάποιον και να μην τον έχεις. Να χάνεις τον εαυτό σου για εκείνον, η ζωή σου να γκρεμίζεται αλλά αυτός να είναι αλλού. Γι’ αυτό λοιπόν αποφάσισα να γράψω αυτό και να το αφιερώσω σε εσένα, που ενώ σ’ αγάπησα δεν σε είχα. Σε έναν άνθρωπο όπως εσύ, που με έκανε έστω για λίγο να πιστέψω σε εμένα, να πω πως κάτι αξίζω, σε εσένα που έστω για λίγο με έκανες να δω τον κόσμο διαφορετικά από αυτό που εγώ είχα συνηθίσει. Δεν ξέρω γιατί θέλω να γράφω όλα αυτά για ‘σένα ενώ είσαι χιλιόμετρα μακριά, ενώ δεν είσαι πια εδώ και έχεις φύγει από τη ζωή μου. Είναι πολλά αυτά που ακόμα αναρωτιέμαι για εσένα, γι’ αυτό που δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Όμως, δεν υπήρξε μια μέρα από τότε που έχεις φύγει που να μην γράψω κάτι. Γιατί βλέπεις σ’ αγάπησα, πιο πολύ κι απ’ τη ζωή μου, ίσως σου φανεί υπερβολή μα η αλήθεια είναι αυτή. Ακόμα και τώρα που είσαι αλλού, αν ζητούσες τη βοήθειά μου εγώ θα έτρεχα κοντά σου κάνοντας στην άκρη τα πάντα. Η πρώτη αγάπη βλέπεις, δεν τελειώνει εύκολα, δεν φεύγει ποτέ από μέσα σου, την κουβαλάς για πάντα.

Να ξέρεις πως εγώ σ’ αγάπησα κι ας μην το κατάλαβες ποτέ. Παρ’ όλα αυτά θέλω να είσαι ευτυχισμένος και να είσαι πάντα καλά. Θυσίασα πολλά για ‘σένα, έχασα τον εαυτό μου, έσπασα σε κομμάτια, σε έψαξα, σε βρήκα και στο τέλος πάλι χαθήκαμε κι αυτή η τελευταία φορά ήταν το τέλος μου. Ήταν τότε που έκλεισα την πόρτα στον έρωτα και την κλείδωσα για πάντα μη θέλοντας να την ανοίξω ποτέ ξανά αφού σε έχασα. Τώρα πια δε θέλω κανέναν, προτιμώ να ζω μόνη μου, για ‘μένα, αφού έχασα ό,τι είχα δεν έχει νόημα να δίνομαι σε ψεύτικους έρωτες. Ήρθες για να επιβεβαιώσεις αυτό που πάντα πίστευα, πως αγάπη και έρωτες δεν υπάρχουν. Όλα είναι καλοστημένα σκηνικά που κάποτε γκρεμίζονται και η παράσταση τελειώνει πριν καν αρχίσει, αυτό είναι ο έρωτας.

Αυτό ακριβώς έγινε και μ’ εμάς, ή μάλλον μ’ εμένα  αφού σε όλο αυτό ήμουν μόνη μου. Όσο εγώ πίστευα σ’ εμάς και είχα μια ελπίδα πως ίσως τελικά ο έρωτας υπάρχει, εσύ φρόντιζες να μου τα χαλάσεις όλα και να πάρεις ό,τι αποθέματα έρωτα είχα. Αυτό ήσουν, ένα τεράστιο λάθος  της ζωής μου, που όμως μου στοίχισε πολύ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ακόμα και τώρα μετά από τόσο καιρό στοιχειώνεις τα όνειρά μου και τα βράδια δεν μ’ αφήνεις να κοιμηθώ. Ήρθες πήρες την καρδιά μου και έφυγες, χωρίς να κοιτάξεις πίσω, χωρίς να νοιαστείς που με άφηνες πίσω να παλεύω να σε ξεχάσω. Σε μίσησα και εσένα και τον εαυτό μου. Εσένα επειδή με διέλυσες και τον εαυτό μου γιατί σε πίστεψα.Τώρα γράφω αυτό εδώ και είναι αφιερωμένο σε εσένα. Που ενώ σ’αγάπησα εσύ με διέλυσες, με ισοπέδωσες κανονικά. Οι λέξεις βγαίνουν αυθόρμητα, δεν έκατσα να σκεφτώ τίποτα. Απλά σε σκέφτηκα και άφησα το μυαλό μου ελεύθερο να βγάλει κάθε σκέψη.

Θυμάμαι την τελευταία φορά που σου ευχήθηκα τα καλύτερα και σου είπα να είσαι ευτυχισμένος με όποια διαλέξεις να είσαι μαζί της στο μέλλον. Σου είχα πει ακόμη, πως ότι χρειαστείς θα είμαι εδώ. Και το εννοώ. Ακόμα και τώρα που δεν ήρθαν τα πράγματα όπως περίμενα, ας είσαι εσύ καλά. Μου αρκεί να σε βλέπω να χαμογελάς. Να μαθαίνω νέα σου ότι είσαι καλά. Δεν μίλησα σε κανέναν για ‘σένα, δεν υπάρχει λόγος να μιλήσω για κάτι που έχει τελειώσει. Πολλοί θα πουν πως είμαι μικρή για να έχω ζήσει κάτι τέτοιο, άλλοι δε θα πιστέψουν. Οπότε γιατί να τους το πω; Προτιμώ να μη μιλήσω σε κανέναν για ‘σένα. Ας ξέρω μόνο εγώ. Αυτό φτάνει. Αν κάποτε αυτό πέσει στα χέρια σου να το πετάξεις, ακόμα και να το κάψεις. Θα ήταν καλύτερα. Δεν θα θέλω να διαβάσεις όσα εγώ γράφω για ‘σένα μετά από αυτό που μου έκανες, δεν έχει νόημα. Γι’ αυτό, αν ποτέ τύχει και βρεθεί στα χέρια σου να του βάλεις φωτιά και να το κάψεις, καίγοντας έτσι ότι έχει μείνει από ‘μένα για ‘σένα. Όπως τότε που είχες πετάξει μια αγάπη στη φωτιά, αδιαφορώντας για τα πάντα, για ‘μένα, την καρδιά μου, για όσα ένιωθα. Δεν θα πω άλλα, αρκετά. Γράφω για ‘σένα κάθε μέρα από τότε που έφυγες. Ήθελα με κάποιον τρόπο να στα δώσω να τα διαβάσεις όλα. Μα δεν υπάρχει λόγος, δεν θα αλλάξει κάτι. Βρήκα κάτι καλύτερο να τα κάνω. Όταν τελειώσω αυτό εδώ, θα πάρω όλα όσα έχω γράψει για σένα και θα τα κάψω, ένα ένα. Να μην υπάρχει τίποτα να σε θυμίζει πια.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Νίκη Ζουράρη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

50 shares

See You In FB