Οι χρόνοι του τέλους

της Φραγκίσκας Στρούμπου

Και οι δυο είχαμε πολλά να κάνουμε μεγαλώνοντας- όχι γιατί δεν ήμασταν ενήλικοι, αλλά επειδή κανείς από εμάς δεν ήξερε πραγματικά ποιοι είμαστε και αν χρησιμοποιούσαμε τον άλλο ως αποδιοπομπαίο τράγο για να ξεφύγει από την πραγματικότητα ή αν πραγματικά κρατούσαμε την καρδιά του άλλου με τρόπο που διαφέρει από κάθε άλλο σύντροφο που είχαμε ποτέ.
Έτσι και οι δύο (σε ξεχωριστούς χρόνους) είπαμε ότι αυτή τη φορά είναι διαφορετικά- είχαμε τελειώσει πραγματικά.
Και προχώρησες στον μεγάλο κόσμο, μεγαλώνοντας σαν σταθερή βελανιδιά και φτάνοντας στις ρίζες σου πολύ βαθιά μέσα στη γη, βρίσκοντας τον τόπο που πραγματικά ήθελες να κατοικείς σε αυτή τη λαμπρή χαοτική ζωή.
Καθώς κάθε μέρα που περνούσε, γινόσουν πιο δυνατός και πιο αποφασισμένος στα ιδανικά σου, έγινες πιο σίγουρος στα λόγια σου και έχασες την ανάγκη να συμφωνεί κάποιος με τις επιλογές σου.
Έγινες ο άνθρωπος που είδα στα μάτια σου από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα.

Παρασύρθηκα ανάμεσα σε πληγωμένα μέρη και ονειροπολήσεις, ανίκανη να βρω άλλον για να αντικαταστήσω εσένα και το μέρος της καρδιά μου που είχες ζήσει για πολύ καιρό. Ήρθα κοντά και κάθε φορά που συναντούσα κάποιον καινούριο, σκέφτηκα ότι ίσως είχε σκοπό να μου δείξει ότι αυτό που ένιωσα για σένα δεν ήταν ποτέ αγάπη.
Ωστόσο, κάθε φορά που συνέβη αυτό ήταν για να μου θυμίσω τι ήταν τόσο ξεχωριστό για εσένα και για εμένα. Εάν είναι δυνατόν, μεγάλωσα να σε αγαπώ ακόμη πιο βαθιά μέσα στην απουσία σου από όσο συνειδητοποίησα ότι έκανα στην παρουσία σου.
Και ίσως και πάλι θα επιλέξουμε να αφήσουμε αυτό που είχαμε και να μην του δώσουμε μια ευκαιρία. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχει τελειώσει ή ότι θα τελειώσει ποτέ.
Γιατί δεν έχει τελειώσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι μία γλυκόπικρη ματιά για τον καθένα από εμάς για να διαβάσουμε όλα αυτά που παραμένουν ακόμα ανάμεσα μας.
Ακόμα, όταν σε κοιτάζω, το μόνο που θέλω είναι να χωθώ στην αγκαλιά σου με τα χέρια σου γύρω μου, ώστε να αισθανθώ την καρδιά σου να χτυπάει ενάντια στη δική μου, ενώ σε φιλάει μέχρι που δεν έχουμε ανάσα.

Η πραγματικότητα που έχω καταλάβει είναι ότι έπρεπε να είχαμε τελειώσει πάνω από όσες φορές υποκρινόμασταν. Χρειαζόμασταν να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε, έπρεπε να δούμε τι ήταν η ζωή με τους άλλους όταν δεν είχαμε την καθημερινή υπενθύμιση ο ένας στον άλλον και χρειαζόμασταν να χτίσουμε τη ζωή μας.
Αλλά τώρα νομίζω ότι τελικά όχι μόνο φτάσαμε στον τόπο που είχαμε προορισμό να είμαστε- αλλά πιστεύω επίσης ότι τελικά φτάσαμε στον τόπο όπου είμαστε έτοιμοι ο ένας για τον άλλον.
Ή τουλάχιστον τόσο έτοιμοι όσο θα είμαστε ποτέ για το είδος της αγάπης που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.
Ίσως ήμασταν παιδιά όταν συναντηθήκαμε, και ίσως εξαιτίας αυτού είχαμε πέσει στο είδος της αγάπης που δεν υπάρχει ποτέ ανάρρωση. Μερικές φορές ο χρόνος δεν θεραπεύει όλες τις πληγές, όμως συχνά καθιστά προφανές ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν θα αφήσουν ποτέ την καρδιά μας.
Και τώρα ξέρω χωρίς αμφιβολία ότι ποτέ δε θα φύγεις από τη δική μου, γιατί δεν τελείωσε για μένα τότε, και η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν έχει τελειώσει.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φραγκίσκα Στρούμπου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

38 shares

See You In FB