Οι σκιές

της Λουκίας Πέτρου

Δύο άνθρωποι ερωτευμένοι κρυφά. Ένας έρωτας ανομολόγητος, που ξεχειλίζει από τα μάτια και τις κινήσεις. Από τα δήθεν τυχαία αγγίγματα, από τα ντροπαλά χαμόγελα που κρύβονται αμήχανα, πίσω από τα κοκκινισμένα μάγουλα. Από τα λόγια, που βγαίνουν μπερδεμένα από χείλη, που διψούν για φιλιά παθιασμένα και υγρά. Για φιλιά απαγορευμένα, για φιλιά δανεικά.
Κι ένας έρωτας, που ζει στο μυαλό. Σε όνειρα κρυμμένα βαθιά, διπλωμένα και φυλαγμένα προσεκτικά. Που δεν τα βλέπει το φως, παρά μόνο το σκοτάδι και η σιωπή. Ένας έρωτας που ζει στις σκιές, ίσως και μέσα στις σκιές άλλων σχέσεων ή και συμβιβασμών. Στις σκιές άλλων ανθρώπων. Σαν σκιά κι αυτός…
Που μεγαλώνει κάθε μέρα και πιο πολύ και πιο πολύ. Μπερδεύεται με τη νύχτα και ισκιώνει με τη μέρα.
Και σιγά, σιγά πνίγει…
Τις σκιές που τον θρέφουν και τον μεγαλώνουν. Τις σκοτεινιάζει όλο και πιο πολύ, γιατί το φως παλεύει να βγει, μα αυτές το θάβουν όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βαθιά. Και το φως κρύβεται. Μα δε σβήνει.
Και καίει. Καίει βαθιά και δυνατά. Καίει απελπισμένα. Και κάθε μέρα η φωτιά φουντώνει. Και η σκιά ποθεί να γίνει φως. Μα δε μπορεί. Γιατί δε γεννήθηκε να γίνει φως. Μόνο σκιά μπορεί να μείνει.

Κι έτσι οι σκιές μένουν απλά σκιές. Και ο έρωτας χωρίς σώμα, χωρίς ύλη. Αέρας, που σε τυλίγει και δε σ΄ αφήνει να αναπνεύσεις. Και προχωράς. Χωρίς ανάσα, χωρίς πνοή.
Και οι σκιές δεν φεύγουν ποτέ από δίπλα σου. Σε ακολουθούν σιωπηλά και δε μιλούν. Για μια ζωή δεμένες, από τη μοίρα ορισμένες να ακολουθούν. Να μη χάνονται. Να μην ξεφεύγουν.
Παρά μόνο για μια στιγμή. Για μία στιγμή μονάχα, μπορούν να ξεφύγουν. Όσο κρατάει εκείνη η στιγμή, που οι δύο σκιές συναντιούνται. Που κλέβουν τη στιγμούλα στο χρόνο και μοιάζουν σαν να απλώνουν τα χέρια και οι σκιές να ενώνονται σε ένα σώμα. Σε ένα φευγαλέο χάδι, σε ένα φιλί. Στα κρυφά. Και μετά χωρίζουν και πάλι. Και τα σώματα παραμένουν χωριστά. Κι ας μην το θέλουν. Κι ας μην το αντέχουν. Κι ας μην μπορούν.

Κι η αγάπη ζει στις σκιές, στις σχισμές μίας στιγμής, στις άκρες των ματιών και των χειλιών. Στα λόγια που δε βγήκαν, στα χάδια που δε δόθηκαν. Σκιές που ακολουθούν, σκιές που κρύβονται, σκιές στο μυαλό και την καρδιά.
Σκιές ανθρώπων, που νιώθουν κι αγαπούν, μα δε τολμούν.
Και κρύβονται στον ίσκιο μιας αγάπης, παντοτινοί δειλοί εραστές του ονείρου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

61 shares

See You In FB