Οι περήφανοι που δε θα σου καυχηθούν

της Τζίας Διαμαντοπούλου

Είναι πολλά παιδιά που αξίζουν εύσημα, καμάρι και συγχαρητήρια. Όμορφα, καλοφτιαγμένα, διαβαστερά, στο σχολείο δημοφιλείς και επιμελείς μαθητές. Είναι όμως και τ’ άλλα, τα αυτοδημιούργητα. Κουβαλάν πυγμή, σθένος, πείσμα και ατέρμονη περιέργεια. Μαζεύουν γνώση για τον εαυτό τους. Βοηθούν τους αδύναμους, μόλις τους αντιληφθούν. Γιατί τους μυρίζονται. Έχουν κοινά μεταξύ τους και το καταλαβαίνουν.

Τα παιδιά αυτά δεν είχαν κανένα δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Ίσως δεν άκουσαν ποτέ ένα μπράβο από μάνα και από πατέρα, λόγω της φυσικής ή συναισθηματικής απουσίας τους. Δεν είχαν οικονομικές ανέσεις, παιχνίδια τελευταίας τεχνολογίας, οικογενειακά τραπέζια με ευχάριστες μουσικές, εικόνες, μυρωδιές. Κάποια από αυτά ωρίμασαν πρόωρα. Κάποια κράτησαν την παιδικότητά τους, αλλά με ευθύνες που πάντα τους περίμεναν στη γωνία.

Το κυριότερο είναι ότι το πάλεψαν. Το σπουδαιότερο δε, ότι τα κατάφεραν. 

Βία, πένθος, οικονομική δυσχέρεια, αναπηρία, ρατσισμός, απώλεια, διαζύγιο, είναι ακραίες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρεθεί ένα παιδί. Στη ζωή τους κάποια επέλεξαν, ή αυτή τα οδήγησε, να ρίξουν τα ζάρια μόνα τους. Μάλλον όχι, όχι τα ζάρια. Δεν πρόκειται για ζαριά εδώ πέρα. Έπιασαν τα πούλια με τη χούφτα τους και τα έστιψαν στο ταμπλό με δύναμη. Με την παλάμη να κοιτάει στον πάτο. Με τα μάτια και τις αποφάσεις τους να κινούν τα δάχτυλα. Τίποτε δεν οφείλεται λοιπόν στη τύχη τους, αλλά στις λεπτομέρειες. Και σε κανέναν δεν χρωστάν αυτό που έγιναν, αυτό που δημιούργησαν, αυτό που σχεδίαζαν με κόπο ολημερίς και ολονυχτίς, όταν άλλα παιδιά έπαιζαν και κοιμόντουσαν σε αγκαλιές και πλάτες έτοιμες να τα καλύψουν.

Μεγάλωσαν πια. Άλλοι έγιναν επιστήμονες, άλλοι του μεροκάματου. Δεν θα σου καυχηθούν για όσα έκαναν. Ίσως οι περισσότεροι το έχουν δεδομένο, ότι οι ίδιοι θα ήταν πάλι. Βγήκαν από το αδιέξοδό τους, εξελίχθηκαν. Ακούς τις ιστορίες τους κάποιες φορές και νιώθεις θαυμασμό, δέος, εκτίμηση και εγκαρδιότητα. Θέλεις να τους γνωρίσεις, να τους αγκαλιάσεις, να διεισδύσεις στο βλέμμα τους, να μπεις στο μυαλό τους, να δεις μια σκηνή απ’ τη ζωή τους. Μπράβο δε θα πεις, είναι περιττό, είναι μια λέξη κούφια γι’ αυτούς- και για ‘σένα. Ο σεβασμός επικρατεί, επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα ένστικτα. Θα γνωριστείτε και δε θα αναφερθείτε στο παρελθόν, τούτοι πάνε μόνο μπροστά.

Άριστος είναι αυτός που θα κατακτήσει μία τέχνη, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και αυτοί είναι άριστοι. Οι λίγοι, ανάμεσα στους πολλούς, η εξαίρεση. Ο οικογενειάρχης που γεννήθηκε όταν ο μπαμπάς του μεθούσε και ξεσπούσε. Ο ελλόγιμος που έλαμπε όταν οι γονείς του ήθελαν να του δώσουν, αλλά προτεραιότητα είχε το χωράφι. Η πιτσιρίκα που πάλευε με τους γονείς της στο μεροκάματο και τώρα είναι στο πάνελ και μιλάει, μιλάει… για ιστορίες και γεγονότα, για χάρη όσων παρέλειψε τότε. Μα δεν έκαναν κάτι σπουδαίο θα σου πουν, να ξεφύγουν ήθελαν. Αυτό είναι το σπουδαίο. Τη ζωή κατέκτησαν. Το άριστο άλλωστε το αισθάνεσαι, δεν το βλέπεις. Τέτοιοι είναι οι άριστοι.

Για τον Μ.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Τζία Διαμαντοπούλου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

117 shares

See You In FB