Οι ολοφώτεινοι φάροι της ζωής μου

της Έλενας Χαρτ.

Μαμά, μπαμπά σας χρωστάω μια αγκαλιά κι ένα ευχαριστώ.
Αν η αγάπη είχε πρόσωπα σίγουρα θα ήταν τα δικά τους. Από τη μέρα που υπήρξες ως οντότητα μέχρι σήμερα οι άνθρωποι αυτοί ξυπνούν και κοιμούνται με την έννοια σου. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής τους, γιατί πολύ απλά είναι γονείς. Όχι, μη μπερδεύεσαι δεν είσαι κτήμα τους, είσαι μονάχα το παιδί τους, ο λόγος ύπαρξης τους.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ξέχασαν την έννοια του ύπνου για τα δύο πρώτα και καθοριστικά χρόνια της ζωής σου. Ίσως γιατί ζούσαν τ’ όνειρο στην πραγματικότητα. Ίσως και γιατί τους παίδευες με τα καμώματα σου και τις νυχτερινές επισκέψεις σου στο κρεβάτι τους. Ήθελες να νιώθεις τη ζεστασιά, μα αν το καλοσκεφτείς ακόμη και σήμερα το πατρικό σου δεν αναδύει αυτή τη μυρωδιά της θαλπωρής;
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σου ανακοίνωσαν πως στο ταξίδι της ζωής θα αποκτήσεις συνεπιβάτες, τ’ αδέρφια σου. Κι αν η μικρή φλογίτσα της ζήλιας φώλιασε στην άγουρη ψυχή σου, σήμερα τους ευγνωμονείς που σου χάρισαν τους πολυτιμότερους φίλους.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έλειπαν άπειρες ώρες από το σπίτι καθώς έπρεπε να δουλέψουν για να σε μεγαλώσουν. Κι εσύ τους γκρίνιαζες πως σε παρατάνε μόνη κι έρημη. Μα όλα τα ξεχνούσες όταν άκουγες τα κλειδιά στην πόρτα. Σήμερα προσμένουν εκείνοι αυτόν το θόρυβο στην είσοδο κοντά στα ξημερώματα για να σβήσουν τους διακόπτες της ανησυχίας, πως κάτι έχεις πάθει. Κι ας αργείς στις νυχτερινές εξόδους, κι ας λείπεις για μέρες, μήνες χρόνια. Κάποια στιγμή θα γυρίσεις…
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σε μάλωσαν, σε πίκραναν, σ’ έκαναν να κλάψεις, ίσως και να σ’ αδίκησαν. Μα πίστεψε με, πληγώθηκαν διπλά και τριπλά. Βλέπεις δεν υπάρχει «σχολή γονέων» που να βγάζει στην κοινωνία σωστούς γονείς. Κινούνταν πάντοτε με την αγάπη και το ένστικτο. Η παιδική ψυχή σου δε σου άφηνε περιθώρια να αιτιολογήσεις τα κακώς κείμενα τους, όμως σήμερα συνειδητοποιημένη και ώριμη διακρίνεις την ανθρώπινη υπόσταση τους παραβλέποντας τα λάθη τους.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που προσπάθησαν να κρατήσουν τις ισορροπίες όταν περιφερόσουν σαν σίφουνας στην ξέφραγη εφηβεία σου. Ακόμα θυμάσαι τα σκληρά λόγια που ξεστόμισες απέναντι τους, τις προσβολές και τη διαρκή προσπάθεια απομυθοποίησης τους. Το ξέρω πως μέσα σου ντρέπεσαι, μα το ξέρουν κι εκείνοι πως δεν τα εννοούσες. Γι’ αυτό και τα διέγραψαν από τη μνήμη τους.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σε στήριξαν σε κάθε σου σφάλμα και καμάρωναν σε κάθε επιτυχία σου. Έκανες πολλά λάθη, απέτυχες αρκετές φορές αλλά ήταν εκεί να σου υπενθυμίζουν πως απ’ όλες τις ταμπέλες που θα σου φορέσουν στη διάρκεια της ζωής σου αυτή που έχει το ακριβότερο τίμημα, είναι εκείνη του σωστού ατόμου. Που σέβεται τον συμπολίτη του, είναι ανοιχτός στις διαφορετικές απόψεις, καταδικάζει τη βία, ζει και πορεύεται με όπλο την αγάπη.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που σήμερα στέκουν πλάι σου σαν καλά φιλαράκια. Που σου έδωσαν το περιθώριο να τους μιλάς ανοιχτά ακόμη και για θέματα ταμπού. Δεν έγιναν αφοριστικοί ακόμη κι αν οι απόψεις σου διέφεραν από τις δικές τους. Δε στάθηκαν εμπόδιο στις επιλογές σου ακόμη κι αν δεν πλησίαζαν το ιδανικό τους μοτίβο. Δημιούργησαν ένα ελεύθερο πλάσμα δίνοντας του τα κατάλληλα φτερά για πετάξει. Κι ίσως είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα τους.

Μαμά, μπαμπά σας ευχαριστώ που υπήρξατε οι φάροι μου.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Έλενα Χαρτ.
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

32 shares

See You In FB