Οι μικρές μας στιγμές

της Φανής Μιχαήλ

Τα μεγάλα γεγονότα στη ζωή μας, λένε, είναι και τα πιο σημαντικά. Ίσως και τα πιο όμορφα. Όταν μιλάμε για ευχάριστες στιγμές και όταν μιλάμε για δυσάρεστες, είναι αυτές που μας επηρεάζουν πιο πολύ από όλες και μας αλλάζουν σαν ανθρώπους, καθώς μας κάνουν πιο δυνατούς. Πάντα αναφερόμαστε σε αυτές τις στιγμές με βαρύγδουπες και στομφώδεις λέξεις. Υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες στιγμές και γεγονότα στις ζωές όλων μας, που αδικούνται, επειδή φαινομενικά δεν είναι και τόσο σημαντικές.

Σε αυτές τις ασήμαντες και μικρές στιγμές θέλω να αναφερθώ, λοιπόν, που εμένα προσωπικά με έχουν συνθέσει πολύ περισσότερο σαν προσωπικότητα, από οποιαδήποτε πολύ σημαντική στιγμή στη ζωή μου. Θα μου πείτε γιατί, κι όμως έχω απάντηση: επειδή οι σημαντικές είναι λίγες και καλές, αν σκεφτώ θα βρω πέντε ή έξι στη δική μου ζωή, ενώ οι μικρές, οι καθημερινές και οι απλές είναι χιλιάδες, μπορώ να πω. Μιλάω γενικά το ξέρω, ας γίνω πιο συγκεκριμένη, λοιπόν. Τα βλέμματα, τα χαμόγελα, τα αγγίγματα, οι αγκαλιές, τα δάκρυα, τα γέλια μέχρι δακρύων, κάποιες ατάκες, τα φιλιά, ένα απλό «καλημέρα» κι ένα ακόμη πιο απλό «καληνύχτα», ένα μικρό «να προσέχεις» κι ένα ήσυχο «σε αγαπάω» ή «μου λείπεις».

Ένας βαθύς αναστεναγμός μετά από μια δύσκολη μέρα, ο ποιοτικός χρόνος που περνάς με τον εαυτό σου με ένα βιβλίο, με την αγαπημένη σου μουσική, με μια ταινία, με μια συναυλία, με οτιδήποτε ευχαριστεί και χαλαρώνει τον καθένα, ένας καφές ή ένα ποτό με αγαπημένους σου ανθρώπους, μια φωτογραφία καλά κλειδωμένη μέσα στην καρδιά σου που κανένα κινητό και κάμερα δεν κατάφερε να απαθανατίσει τόσο καλά και αυτούσια όσο η ίδια σου η ψυχή. Ένα «μπράβο» που άκουσες για κάτι που έκανες σωστά μετά από μεγάλη προσπάθεια και κόπο, ένα «μπράβο» που είπες και το εννοούσες πραγματικά, το όμορφο συναίσθημα που υπάρχει όταν νιώθεις ότι πραγματικά επικοινωνείς με κάποια άτομα, γεγονός τόσο δύσκολο στις μέρες μας, η τρυφερότητα και η νοσταλγία που νιώθεις για τους δικούς σου ανθρώπους που δεν είναι δίπλα σου. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι’ αυτές, τις κατά τους άλλους μικρές και ασήμαντες πινελιές στις ζωές μας, που για μένα είναι αυτές που με έχουν κάνει αυτό που είμαι σήμερα.

Όλα αυτά τα ανούσια, καθημερινά πράγματα έχω μάθει να τα εκτιμώ και να τα χρειάζομαι όσο τίποτα άλλο, επειδή για εμένα δεν είναι καθόλου δεδομένα κι εύκολα. Νιώθω τυχερή που μου συμβαίνουν κάθε μέρα και με κάνουν να νιώθω κάθε λεπτό τόσο τυχερή που τις ζω και ευγνώμων που μπορώ να τις εκτιμώ και να τις μετράω μέσα μου. Η ευτυχία για μένα είναι άθροισμα στιγμών κι ευτυχώς το σύνολο αυτών των στιγμών προς το παρόν είναι μεγάλο.

Σε κλασικές «φιλοσοφικές» συζητήσεις με φίλους που πάντα πέφτει η ερώτηση «αισθάνεσαι ευτυχισμένη», εγώ απαντάω «ναι», επειδή έχω την υγεία μου, έχω κατακτήσει αρκετά από αυτά που θα ήθελα και βιώνω πολύ καιρό τώρα, ουσιαστικές μικρές δόσεις ευτυχίας, που κυριολεκτικά με στιγματίζουν και με κάνουν να βλέπω ακόμα πιο όμορφα και αισιόδοξα τη ζωή στο σύνολο της.

Με κάνει να ανοίγω τα μάτια μου κάθε μέρα και να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο ένα γνήσιο κι ειλικρινές χαμόγελο, όσο κι αν έχω νεύρα κι ένταση μέσα μου, με κάνουν απλώς καλύτερη. Μην ξεχνάτε να ζείτε την κάθε σας στιγμή σαν να είναι η τελευταία και να της δίνετε την αξία που της πρέπει, όσο ασήμαντη κι αν θεωρείται, επειδή κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια να ζουν ακόμη κι αυτές, μη γίνεστε αχάριστοι με τη ζωή που σας προσφέρει τις στιγμές της σαν τα πιο όμορφα δώρα της.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Φανή Μιχαήλ
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

61 shares

See You In FB