Οι αναμνήσεις

της Λίνας Κατσίκα

Δε σε μισώ γιατί με πρόδωσες…
Σε μισώ γιατί έχεις σκοτώσει καθετί όμορφο μέσα μου.
Τίποτα δε με χαροποιεί πια.
Μόνη, έρημη…
Τα πάντα γύρω μου στροβιλίζουν
σ’ έναν κυκεώνα αναμνήσεων και τωρινών συμβάντων.
Σαν να με χτυπά αλύπητα ένας τυφώνας.
Κι εγώ «καρφωμένη» στο έδαφος
αδυνατώ να φύγω, να γλιτώσω.
Η ζωή μου ένα κενό, ένα τίποτα.
Βουλιάζω σε μια χοάνη, σκοτεινή, απύθμενη.
Τίποτα δεν γίνεται σωστά,
τίποτα δεν είναι εντάξει.
Πώς θα μπορούσε άλλωστε;
Τα κάστρα στην άμμο τα γκρεμίζει το κύμα,
τα «χάρτινα» όνειρα τα παίρνει ο άνεμος
και τα σκορπίζει.
Χαρτοπόλεμος και τα δικά μου όνειρα,
θραύσματα από σπασμένο καθρέφτη,
που αντί να κομματιάσει τη μορφή σου,
την πολλαπλασιάζει στα κομμάτια του,
κάνοντας την απουσία σου πιο βασανιστική.
Αναμνήσεις που πονάνε, που ματώνουν,
που πληγώνουν βαθιά, πολύ, πολύ…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λίνα Κατσίκα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB