O χορός των αγγέλων

της Άννας Βήχου

Ένας ασπρόμαυρος χορός λικνίζεται στο τέλος του μονοπατιού που κατά λάθος ακολούθησα. 
Πέρασα μπροστά από ζώα άγρια και ήμερα. Άλλα κάθισαν στα πόδια μου να κλέψουν ένα χάδι. Άλλα το κέρδισαν και σε άλλα το χάρισα. 
Άλλα πίστεψα εγώ πως μπορούσα να τα αγγίξω,  κι άλλα με κορόιδεψαν για να τραφούν με ένα κομμάτι απ την ψυχή μου.
Κάπου στην διαδρομή μου έτρεξα. Κάπου την απόλαυσα. Κάπου κοίταξα μόνο το τοπίο ξεχνώντας προς στιγμήν πως όσο όμορφο κι αν είναι, παραμένει ζούγκλα επικίνδυνη κι απρόσιτη.  
Κάπου παράπεσα. Κάπου κουράστηκα. Κάπου πέταξα. Κάπου γκρεμίστηκα. 
 
Στέκομαι εδώ. Στο τέλος. Και βλέπω το χορό τους. Άγγελοι, ντυμένοι στα λευκά και στα μαύρα. Στροβιλίζονται προκλητικά μπροστά μου. Ακούω το παιχνίδι τους να χαϊδεύει το μυαλό μου. 
«Πιάσε με»
Τρέχουν γρήγορα μπροστά μου κι ανακατεύονται.   
Πώς μπέρδεψα το δρόμο;
Ποιος κύκλος αγάπης ποτέ δεν έκλεισε και χάθηκα αναζητώντας την άκρη του μάταια;
Πώς βρέθηκα να ακροβατώ ανάμεσα στον ήλιο και το φεγγάρι; Πώς κρατώ ισορροπίες ημίτυφλη και χιλιοσακατεμένη;
Κοιτάζω τις πληγές μου, μία-μία.  Όσες κλείσανε, όσες ακόμα αιμορραγούν κι όσες ακόμα περιμένουν μια κίνηση για να ματώσουν. 
Τις κοιτάζω και τις φροντίζω. Τις αγαπώ όλες τους. 
Γύρισα το κεφάλι προς τα πίσω. Δεν υπάρχει επιστροφή. Είμαι στο τέλος αυτού του δρόμου.  
Δεν χρειάζεται να διαλέξω άγγελο. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσω να ξεφύγω. Έγινα ένα με τη ζούγκλα που περιπλανήθηκα για χρόνια.  
Δεν υπάρχει επιστροφή… 
Ευτυχώς…
Ετικέτες: ,

Related Posts

Άννα Βήχου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB