Ο σπόρος

της Λουκίας Πέτρου

Ο φόβος είναι σπόρος. Φυτρώνει στο χώρο, που του αφήνεις να φυτρώσει. Μεγαλώνει από το νερό που τον ποτίζεις και την τροφή που του δίνεις. Από το χώμα που του έχεις προετοιμάσει. Από τη «φροντίδα» που θα του προσφέρεις. Από το βάθος που θα ριζώσει. Από σένα εξαρτάται, αν θα μεγαλώσει ή θα μαραθεί. Ο φόβος είναι σαν το παράσιτο που ψάχνει τον ξενιστή του για να ζήσει. Μόνος δε ζει. Ψάχνει τις καλύτερες συνθήκες για να θεριέψει. Κι σιγά, σιγά να εξαπλωθεί, να κατοικήσει κι σ’ άλλο σώμα και σε άλλο μυαλό. Μία συνεχής προσπάθεια αναζήτησης καινούργιου ξενιστή, χωρίς να αποχωρίζεται τον παλιό. Απλά μεγαλώνει και κυριεύει.

Πανίσχυρος εχθρός ο φόβος. Παίζει με το μυαλό. Δεν έχει σώμα, δεν έχει υπόσταση. Μα βρίσκει και αποκτά. Και σώμα και υπόσταση. Τη δική σου. Σε παραλύει, σε καθοδηγεί, σε ορίζει. Άλλοτε καθοδηγούμενος και υποκινούμενος κι άλλοτε αυτοφυούμενος. Σε ένα παιχνίδι ενός αδύναμου μυαλού. Κι άλλοτε, ενός κουρασμένου μυαλού. Χωρίς αντοχές να αντισταθεί. Να αμυνθεί. Να ξεριζώσει το σπόρο που πέφτει, με σκοπό να ριζώσει και να μεγαλώσει. Να επεκταθεί. Να πνίξει το μυαλό που το θρέφει. Παράξενος ο φόβος. Εξοντώνει αυτό που το θρέφει, χωρίς αυτός να χάνεται. Παίρνει δύναμη από την απώλεια και συνεχίζει. Και θεριεύει.

Πόσο αδύναμος νιώθεις απέναντι στο φόβο; Πώς παλεύεις εκείνο το συναίσθημα που σε παραλύει, που σε διαλύει, που σε αφήνει πίσω από το να διεκδικήσεις αυτά που επιθυμείς; Πόσο μόνος νιώθεις απέναντι στο φόβο; Ζητάς βοήθεια ή το παλεύεις μόνος; Σε μία μάχη, που μοιάζει άνιση πολλές φορές. Ο φόβος δυναμώνει με τις σκέψεις μας. Όσο αναλύουμε το φόβο ψάχνοντας τα σημεία που τον κάνουν δυνατό, τόσο τον θρέφουμε.  Τον εμπεδώνουμε. Και τελικά τον κάνουμε κτήμα μας. Κομμάτι του μυαλού μας. Κομμάτι της σκέψης μας.

Ψάξε για τα αδύνατα σημεία του. Απομυθοποίησέ τον. Κι αν δεν μπορείς, ζήτα βοήθεια. Από ανθρώπους που μπορούν να σε βοηθήσουν. Από δικούς σου, αλλά και ειδικούς. Που θα αναδείξουν τη δική του αδύναμη πλευρά, αλλά και τη δική σου δυνατή. Που δε θα σ΄αφήσουν μόνο, όταν στο δωμάτιο είστε εσύ κι αυτός. Όταν θα παλεύεις να μη φοβηθείς, να μην παρασυρθείς στην αδυναμία, που σε κάνει να νιώθεις. Απέναντι στο φόβο, μη μένεις μόνος. Κάποιες φορές, δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις. Απλά δεν έχεις τα κατάλληλα όπλα να τον παλέψεις. Στα ίσα. Ένας προς έναν. Παραδέξου αυτό που σε τρομάζει, ώστε να καταλάβεις, πως μπορείς να το πολεμήσεις. Και τελικά να το νικήσεις. Γιατί σε αυτή τη μάχη, δεν πρέπει να βγεις ηττημένος. Δεν έχεις το περιθώριο της ήττας. Μόνο της νίκης. Για σένα και την ηρεμία της ζωής σου…

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

0 shares

See You In FB