Ο πρίγκιπας και ο βάτραχος

της Δέσποινας Καταήμη

Φήμες λένε πως το όνειρο κάθε γυναίκας, από την παιδική ηλικία, είναι να βρει τον πρίγκιπα της.
Τον πρίγκιπα του παραμυθιού.
Αυτόν που θα έρθει ξαφνικά, ίσως μ’ ένα άσπρο άλογο, θα την πάρει από το χέρι και θα την στέψει πριγκίπισσα του.
Θα φτιάξουν μια ωραία οικογένεια και θα ζήσουν ευτυχισμένοι.
Επίσης φήμες λένε πως κομμάτι του ονείρου κάθε γυναίκας είναι το να γίνει μάνα.
Να γεμίσει το παλάτι της με παιδικές φωνούλες που θα ηχούν σαν μελωδία αγγέλων στ’ αυτιά της.
Αυτό είναι το όνειρο.
Στην πραγματικότητα τώρα.

Καταρχήν.
Πολλές φορές, δυστυχώς, ο πρίγκιπας αποδεικνύεται βάτραχος.
Και προς Θεού δεν είναι πως έχω κάτι με τους βατράχους.
Ίσα ίσα που τους βρίσκω απίστευτα χαριτωμένους.
Αλλά όπως και να το κάνουμε, άλλο να ζεις σε παλάτι κι άλλο σε βάλτο.
Έχει διαφορά.
Έπειτα…
Υπάρχουν περιπτώσεις που τελικά οι παιδικές φωνούλες που περιμένεις ν’ ακούσεις, ίσως να μην ακουστούν ποτέ.
Υπάρχει περίπτωση το παιδάκι σου να μη σε φωνάξει ποτέ μαμά.
Να μη θελήσει ποτέ να τρέξει να κρυφτεί στην αγκαλιά σου.
Να μην αποζητήσει ποτέ το γλυκό σου χάδι.
Να μην ξέρει να παίξει με τα άλλα παιδάκια στο πάρκο.
Να τα αγνοεί παντελώς.
Ίσως να μην πάει ποτέ του στο σχολείο.
Μπορεί ακόμη και να μην πάει φαντάρος.
Να μην καταφέρει ποτέ να κάνει τη δική του ευτυχισμένη οικογένεια.

Πιθανόν λοιπόν όλα αυτά που κάνουν μια μάνα να νιώσει χαρά και συγκίνηση, να μη συμβούν ποτέ στη ζωή του παιδιού της.
Το έχεις σκεφτεί ποτέ;

Φαντάζομαι πως όχι.
Όπως και οι περισσότερες που έχουμε ακούσει την λέξη μαμά από δύο γλυκά παιδικά χειλάκια.
Που νιώσαμε δύο μικρά χεράκια να τυλίγονται σφιχτά γύρω από τον λαιμό μας.
Που καμαρώσαμε στο πρώτο ποίημα, στο πρώτο θεατρικό, στην πρώτη παρέλαση, στο πρώτο γκολ και άλλα πολλά που θεωρούσαμε δεδομένα.
Και που τελικά όμως δεν είναι.
Και τι κάνεις τότε;
Μαθαίνεις…
Αναγκαστικά μαθαίνεις…
Να χαίρεσαι με το κάθε του κατόρθωμα.
Το ότι έβγαλε την πάνα.
Το ότι έμαθε να κλωτσάει την μπάλα.
Που κατάφερε να φάει μόνο του.
Που πλέον δεν ενοχλείται τόσο από την αίσθηση της χοντρής φούτερ μπλούζας.
Που του αρέσει να παπαγαλίζει με τις ώρες διαλόγους από παιδικές ταινίες, τραγούδια, διαφημίσεις.
Που όταν τον διακόπτεις, γουρλώνει στην αρχή τα γλυκά του ματάκια και σε κοιτά με απορία.
Που πλέον όμως το έμαθε κι αυτό και έχει έτοιμη την επόμενη ατάκα του.

Η αγαπημένη μου λοιπόν ατάκα αυτού του είδους…
«Μη φοβάσαι, έχεις εμένα.»
Ειπωμένη από δύο μικρά χειλάκια.
Ειπωμένη όμως με τόση αυτοπεποίθηση και ευθύνη, που πραγματικά δεν την έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, ούτε από έναν ενήλικα.
Αυτό λοιπόν ναι.
Είναι συγκίνηση.
Είναι χαρά.
Είναι περηφάνια.
Για τον δικό μου πρίγκιπα του παραμυθιού.
Που μπορεί γκολ ακόμη να μην έχει βάλει…
Κατάφερε όμως πολλά άλλα.
Και να σου πω την αλήθεια, ακόμη και σαν βάτραχος θα ήταν υπέροχος.
Γιατί σίγουρα δεν έχεις ξανακούσει τόσο μελωδικό κουαξ κουαξ όσο το δικό του.
Και ξέρεις…
Χίλιες φορές στον βάλτο με τον δικό μου υπέροχο πρίγκιπα που ενίοτε μου κάνει και τον βάτραχο για να με διασκεδάσει…
Τουλάχιστον στο βάλτο βλέπουμε ουρανό και όχι το ταβάνι ενός παλατιού.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Δέσποινα Καταήμη
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB