Ο κόλακας

της Λουκίας Πέτρου

«…Η αυταρέσκεια είναι ο μεγαλύτερος κόλακας.»
Φρανσουά Ντε Λα Ροσφουκώ

Κόλακες συναντάς παντού. Στη φιλία, τον εργασιακό χώρο, τις οικογένειες. Τρέφουν και τρέφονται από αδυναμίες και ανασφάλειες ανθρώπων και συμπεριφορών. Προσκολλούνται στους αδύναμους και ευάλωτους, ώστε να καταφέρουν σκοπούς και στόχους. Εντοπίζουν τα αδύνατα σημεία και χτίζουν πάνω σ’ αυτά, τη συναισθηματική εξάρτηση, που θα τους επιτρέψει να κερδίσουν και να καρπωθούν αγαθά και συναισθήματα.
Η κολακεία δεν γίνεται πάντα αντιληπτή. Η ανάγκη της υπεροχής και της ανωτερότητας «τυφλώνει» και μπερδεύει τον κολακευόμενο, εξουδετερώνοντας την ικανότητα του, να διαχωρίζει την πραγματική εκτίμηση από την ψεύτικη.
Τι είναι αυτό που ωθεί όμως τους ανθρώπους, να ανέχονται και να συντηρούν την κολακεία και τον ψευδή έπαινο, ενώ το γνωρίζουν; Έχουμε τόση ανάγκη την συμπάθεια και την αποδοχή, που παραβλέπουμε τα αυτονόητα, για να νιώθουμε σημαντικοί; Και τελικά, πόσες υποχωρήσεις και ανταποδώσεις αντέχουμε, για λίγη αποδοχή παραπάνω;

Οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να υπερέχουμε, να ανήκουμε, να μη νιώθουμε απομονωμένοι, να μη μένουμε μόνοι. Και στην προσπάθεια αυτή, ίσως και άθελα μας πολλές φορές, αποδεχόμαστε ανθρώπους και συμπεριφορές, που συντηρούν έναν κύκλο και μία αυλή, που στο επίκεντρο είμαστε εμείς. Και σιγά, σιγά συνηθίζουμε και αρεσκόμαστε στην κολακεία και τις ψεύτικες φιλοφρονήσεις σε σημείο εθισμού. Συντηρούμε την κολακεία, ηθελημένα ή άθελα μας, με ανταλλάγματα προς τον κόλακα.
Γιατί η κολακεία κρύβει πίσω της την πληρωμή και την εξόφληση. Η αληθινή εκτίμηση δεν εξαγοράζεται, η ψεύτικη όμως εξαργυρώνεται. Ο κόλακας απαιτεί την πληρωμή του και ο κολακευόμενος είναι αρκετά ανίσχυρος για να την απορρίψει. Ή να την αντιληφθεί, ώστε να την απορρίψει και πάλι. Η συναισθηματική αδυναμία τρέφει την κολακεία και συντηρεί τον κύκλο αδυναμίας, μέσα στον οποίο περικλείεται σταδιακά το θύμα από το θύτη.

Αλήθεια, υπάρχει θύμα στην ιστορία; Και ακόμα περισσότερο υπάρχει θύτης; Για ορισμένους είναι μία δίκαιη σχέση ανταλλαγής. Ο κολακευόμενος θρέφει τον εγωισμό του και ο κόλακας «θρέφεται» από τα αγαθά (υλικά ή συναισθηματικά) που αποκομίζει. Μέχρι να βρει το επόμενο άτομο, που θα επιθυμεί διακαώς να κολακευθεί και να προσφέρει ακόμα περισσότερα, ώστε να ξαναρχίσει ο κύκλος αυτής της περίεργης ανταλλαγής, για μία ακόμη φορά.
Κι όταν ο κύκλος τελειώνει, πόσο δικαίωμα έχει ο κολακευόμενος να απογοητεύεται, αφού ουσιαστικά συντήρησε και εξαγόρασε την κολακεία προς τον εαυτό του; Και μήπως τελικά ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Φρανσουά Ντε Λα Ροσφουκώ είχε δίκιο όταν έγραφε, πως «…δεν αποφεύγουμε τις κολακείες από μετριοφροσύνη, αλλά επειδή θέλουμε να ακούσουμε περισσότερες…»;

Ετικέτες: ,

Related Posts

Λουκία Πέτρου
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

35 shares

See You In FB