Ο εγωισμός μιας ιδέας

της Μάρθας Πατλάκουτζα

Λογικά όλα ξεκινούν από μια ιδέα.

Η έμπνευση της ιδέας ανοίγει τον δρόμο για τη θεωρία και από εκεί πέρα το χάος… Ναι, όλο αυτό που έχεις σκεφτεί να το κάνεις πράξη. Βήμα προς βήμα, εμπόδιο προς εμπόδιο, σφαλιάρα προς σφαλιάρα. Αυτό το τελευταίο σε έχει τσούξει πολύ στο παρελθόν. Όχι, καλύτερα να μη θυμάσαι τι έχει συμβεί. Σε βλέπω… ήδη άρχισες να έχεις δεύτερες σκέψεις. Τα «μήπως» πέφτουν σαν τις στάλες της χειμωνιάτικης βροχής.

Βάλε τελεία. Γύρνα πίσω. Σε κείνο το ανεξιχνίαστο χαμόγελο που το φως γαργάλησε τη σκέψη σου.

Το πιο ωραίο κομμάτι του χρόνου, είναι τα πρώτα δευτερόλεπτα της σύλληψης της ιδέας. Μοιάζει με τον κεραυνοβόλο έρωτα. Σε αιφνιδιάζει, σε συνταράσσει, σου κόβει τα πόδια, σε εξιτάρει, σε αποθεώνει, σε κάνει να νιώθεις τη ζωή να κυλά μέσα από τις φλέβες σου. Κλέβει τις στιγμές σου.

Τα επόμενα λεπτά ο κόσμος στριφογυρίζει γύρω από την ύπαρξη σου. Είναι ο εγωισμός της ιδέας, είναι η απαίτηση της να νιώθει μοναδική, ξεχωριστή. Είσαι ο δημιουργός της, το όργανό της, ο εκτελεστής της. Μπορεί όμως να γίνεις και ο φονιάς της.

Τα λεπτά ακολουθούν οι ώρες, οι μέρες.

Τα φτερά σου δεν λένε να ανοίξουν. Κάτι παλιά τσακίσματα ακόμα πονούν.

Ανασφάλεια και φοβία είναι οι άγκυρες σου. Βαριές, ασήκωτες.

Είναι τα δεσμά σου. Τα δημιουργείς εσύ.

Γιατί;

Επειδή κάποια ιδέα ήταν τόσο τρομερή, που ανέτρεψε την πραγματικότητα, πήγε να αλλάξει εσένα, αλλά γκρεμοτσακίστηκε στο κενό της σιγουράντζας.

Το πέταγμα θέλει κότσια καρδιά μου.

Θέλει τον άνεμο κόντρα.

Θέλει να τα δώσεις όλα, δίχως δίχτυ ασφάλειας.

Να μείνεις εσύ και ο ουρανός.

Αυτό μπορεί να κάνει μια ιδέα.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Μάρθα Πατλάκουτζα
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

106 shares

See You In FB