Ο εγκαταλελειμμένος

του Αντώνη Πουλινάκη

Είμαι σαν μια τριανταφυλλιά που ξέμεινε από γη.
Που δε βρίσκει το χώμα που θα της δώσει γιατρειά.
Κι έτσι γυροφέρνει από βρύση σε βρύση ψάχνοντας έστω δυο στάλες νερού να δροσίσει την κάψα που νιώθει στο κορμί της.
Μοιάζω με έναν ερημίτη βράχο που σώμα για να ξεκουραστεί δεν έχει νιώσει πάνω του.
Που ποτέ του δεν άκουσε όμορφα ερωτικά λόγια ζευγαριού ξάστερες νύχτες του καλοκαιριού.
Τα κύματα το χτυπούν αλύπητα και το κορμί του λιώνουν.
Δεν είμαι τίποτα παρά ένα φθινοπωρινό αεράκι που βλέπει μπροστά του συνεχώς κλειστές πόρτες και παράθυρα αμπαρωμένα.
Όλοι το κάνουν πέρα ξέροντας ότι είναι ο προάγγελος του χειμώνα και του παγερού κρύου.
Δε ζητάω πολλά.
Μια γη να ξεκουράσω την καρδιά μου και να γίνω η γη για να ξεκουραστεί μία άλλη.
Μια πόρτα ανοιχτή ή έστω ένα δίφυλλο παράθυρο να περάσω μέσα αυτά που έχω να δώσω.

Ετικέτες: ,

Related Posts

Αντώνης Πουλινάκης
by
Previous Post Next Post

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

53 shares

See You In FB